เฉินจริง ๆ งั้นหรือ ? ” ชายชราหม่าเทิงพูดผ่านทักษะสื่อสาร เขากัดฟันกรอด“พวกเราจบสิ้นแล้ว พวกเราจบสิ้นแน่ครั้งนี้ ความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้อย่างไร ? ข้าจำว่าเขาไม่ได้แข็งแกร่งมากไปกว่าพวกเราทั้งสองคนเลยตอนที่พวกเราเจอเขาครั้งแรกที่เมืองแห่งเทพเจ้า” ใบหน้าของชายชราซิตูไร้สีเลือด ในตอนนั้นเอง ความกลัวก็ได้มาแทนที่ความรู้สึกอื่นทั้งหมดของเขาทันใดนั้นเอง ท่าทางของชายชราหม่าเทิงก็เปลี่ยนไป เขาร้องออกมา “บ้าเอ้ย พวกเขามาทางที่พวกเราอยู่แล้ว ข้าลืมไปได้อย่างไร ? จอมยุทธของนิกายดาบโลหิตมีวิธีที่จะหาพวกเราได้ หนี ! ” ชายชราสองคนไม่สนในการปิดบังพลังแห่งการมีอยู่ของตัวเองอีกต่อไป พวกเขาพุ่งขึ้นไปบนเพดาน และหนีไปไกลด้วยความเร็วสูงจิตสังหารของเจี้ยนเฉินเริ่มระเบิดออกมาทันทีซึ่งเขาพยายามจะข่มเอาไว้เมื่อเขาเห็นคนร้ายที่ฆ่าพ่อแม่ของเขา จิตสังหารเริ่มแผ่กระจายไปรอบ ๆ ทำให้อุณหภูมิดิ่งลงทันที เขาตะโกนออกมา “เจ้าคิดว่าจะหนีได้ต่อหน้าข้าอย่างนั้นหรือ ? ” เสียงของเจี้ยนเฉินดังและชัดมาก มันสั่นสะเทือนท้องฟ้าทันทีเหมือนเสียงฟ้าร้อง มันดังเสียดหูชายชราซิตูและหม่าเทิงนิ่ง พวกเขาเริ่มสั่นทันทีจากเสียงของเจี้ยนเฉินและหยุดโดยไม่รู้ตัว พวกเขาเต็มไปด้วยความกลัว ต่อหน้าเซียนระดับราชา พวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะหนีได้ด้วยความแข็งแกร่งในตอนนี้เจี้ยนเฉินเข้ามาแต่ไกลด้วยใบหน้าที่มืดมน พลังแห่งการมีอยู
