ดกั้นมันได้เล็กน้อย แต่มันก็ยังทำให้เขาได้รับบาดเจ็บหนักอยู่ดีผู้พิทักษ์จักรพรรดิของอาณาจักรหลงฉีอดไม่ได้ที่จะแสดงท่าทางที่แตกต่างออกมาเมื่อพวกเขาได้เห็นว่าหลัวโตวถูกเจี้ยนเฉินทำให้ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะกันเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง พวกเขาทั้งหมดแสดงท่าทางหวาดกลัวออกมาหลัวโตวเป็นคนที่อาณาจักรของพวกเขาพึ่งพาได้มากที่สุด เขาเป็นความภาคภูมิในของอาณาจักร ดังนั้นถ้าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจี้ยนเฉิน อาณาจักรก็ไม่มีพลังใดที่จะต่อต้านคนของนิกายดาบโลหิตได้อีกเจี้ยนเฉินลอยอยู่สูงในอากาศในขณะที่เขาจ้องอย่างเย็นชาไปที่หลัวโตว เขาพูดออกมาอย่างเยือกเย็น “ถ้าเจ้ามีความแข็งแกร่งแค่นั้น เจ้าอาจจะหยุดคนของนิกายดาบโลหิตที่นี่ตลอดไปไม่ได้”หลัวโตวตกใจในความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉิน แต่เขาก็ยังคงเหยียดต่อไป “หัวหน้านิกายดาบโลหิต เจ้าทรงพลังจริง ๆ ข้าไม่ได้ใกล้เคียงที่จะเป็นคู่มือของเจ้าเลย แต่เรื่องที่น่าสนใจกำลังจะเกิดในไม่ช้านี้แล้ว”มิติตรงหน้าหลัวโตวบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงทันทีที่เขาพูดจบ มันกลายเป็นประตูมิติอย่างรวดเร็ว พลังแห่งการมีอยู่ที่ทรงพลังมากกว่าหลัวโตวเปล่งรัศมีออกมาจากประตูมิติ มันพุ่งออกมาเหมือนมังกรสองตัวที่โกรธเกรี้ยวและบิดตัวและเลี้ยวไปรอบ ๆ มันลอยอยู่ไปทั่วทั้งบริเวณข้างหน้าพลังแห่งการมีอยู่ที่ทรงพลังทั้งสองนี้ อากาศและพลังงานของโลกก็หยุดเคลื่อนไหว แม้แต่พลังธรรมชาติก็ยังสงบลงชายชราผิวเลือดฝาด
