อึ้งไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อเจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไรและพุ่งเข้าไปอีกครั้ง เขาเหวี่ยงหมัดเหมือนเดิมไปที่หลัวโตวในขณะที่พลังบรรพกาลมืดเป็นประกายอยู่ที่ผิวหมัด พลังแห่งการทำลายล้างเต็มไปทั่วบริเวณ ซึ่งทำให้คนที่อยู่ที่นี่ตกใจหมัดนี้ทรงพลังกว่าสองครั้งที่ผ่านมามากสายตาของหงเหลียนเป็นประกาย ในขณะที่นางดูอยู่ไกล ๆ นางพูดเสียงทุ้ม “พลังที่เจี้ยนเฉินใช้มันคืออะไรกัน ? ทำไมข้าไม่เคยได้ยินได้เห็นมาก่อน ? ไม่มีบันทึกในความทรงจำโดยกำเนิดของข้าอีกด้วย”รุยจินและเฮยยู่ส่ายหัวพร้อมกัน รุยจินจ้องไปที่เจี้ยนเฉินตาไม่กระพริบแล้วพูด “ข้าไม่รู้เหมือนกัน แต่ข้ารู้สึกได้ว่าพลังที่เขาใช้นั้นแข็งแกร่งมาก แต่ว่ามันยังไม่สมบูรณ์ดีและยังมีจุดที่ต้องปรับปรุงอีกมาก”ใบหน้าของหลัวโตวเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เขาเผชิญหน้ากับหมัดของเจี้ยนเฉิน เขายกดาบขึ้นมาเพื่อป้องกันแกร๊ง ! หมัดที่หนักแน่นของเจี้ยนเฉินปะทะเข้ากับอาวุธเซียนและทำให้เกิดเสียงสนั่นขึ้นมา พลังงานที่น่ากลัวทำให้ดาบของหลัวโตวเบี้ยวไปเล็กน้อย ในขณะที่พลังมากมายก็ส่งผ่านดาบไป มันสั่นแขนขวาของหลัวโตวจนชา จากนั้น มือของเขาก็ไร้แรง ดาบใหญ่ปะทะเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างแรงและทำให้ซี่โครงเขาหักไปหลายซี่หลัวโตวกระอักเลือดออกมา ในขณะที่เขาถูกกระแทกกระเด็นไป เขาหน้าซีด เขาไม่ได้รับบาดเจ็บหนัก แต่ชิ้นหยกสีขาวบริสุทธิ์ก็ปรากฎขึ้นในมือของเขาทันทีในขณ
