หลงฉีของข้าไม่มีความหมายเลยอย่างนั้นหรือ ? ” เสียงโกรธเกรี้ยวระเบิดออกมาจากด้านล่าง แม้ว่ามันจะดูโบราณ แต่มันก็เต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉงและดังสะท้อนไปทั่วรอบ ๆชายชราผิวเลือดฝาดสองคนบินออกมาจากพระราชวังหลังจากพูดจบ พวกเขาพุ่งไปในอากาศด้วยความเร็วดุจสายฟ้าและพลังแห่งการมีอยู่ที่มหาศาล พวกเขาเผชิญหน้ากับกลุ่มของเจี้ยนเฉินห่างออกไป 100 เมตรเสียงของผู้พิทักษ์จักรพรรดิทำลายความสงบสุขของพระราชวัง และมันก็วุ่นวายขึ้นมาในทันที ยามรักษาการณ์จำนวนมากพุ่งออกมาจากที่ต่าง ๆ ในพระราชวัง แต่เมื่อพวกเขาเห็นศัตรูที่อยู่ในอากาศ พวกเขาก็อึ้งไปทันที สิ่งที่พวกเขาทำได้ทั้งหมดมีเพียงคอยดูอยู่อย่างกังวล
พลังแห่งการมีอยู่ทั้งหมดของหลัวโตวเปลี่ยนไป ตาของเขาเปิดออกและเขาก็จ้องไปที่ผู้พิทักษ์จักรพรรดิที่ยินอยู่อย่างสุภาพอย่างรวดเร็ว จากนั้นหลัวโตวก็พูดอย่างจริงจัง “กลับไปที่อาณาจักรหลงฉีทันทีและสอดแนมการเคลื่อนไหวของจอมยุทธจากนิกายดาบโลหิตเผื่อเอาไว้ ข้าต้องไปพบผู้พิทักษ์จักรพรรดิของจักรวรรดิคนอื่นก่อนที่ข้าจะไปจัดการพวกนั้น”
“รับทราบ ! “ผู้พิทักษ์จักรพรรดิกลับผ่านประตูมิติไปที่อาณาจักรหลงฉีทันที ในขณะที่หลัวโตวก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเข้าไปที่ส่วนต้องห้ามลึกเข้าไปในพระราชวังในขณะที่จิตสังหารเป็นประกายที่ตาของเขาเป็นครั้งคราว “น้องข้า มันก็เป็นพันปีแล้วที่เจ้าตายด้วยน้ำมือของนิกายดาบโลหิต พี่ไม่สามารถแก้แค้น
