อยู่ในมือของเจี้ยนเฉิน ก่อนที่พวกเขาจะมองไปที่เจี้ยนเฉินช้า ๆ พวกเขาอึ้งเมื่อจำเจี้ยนเฉินได้ สายตาของพวกเขาว่างเปล่า พวกเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อไม่มีใครคิดว่าสำนักคนใหม่จะไม่ใช่สมาชิกระดับสูงในนิกาย แต่เป็นเด็กหนุ่มเจี้ยนเฉินคนนี้เจี้ยนเฉินยังคงปกติ เขามองผ่านไปที่ผู้พิทักษ์ทั้งสี่ก่อนที่จะประสานมือไปที่พวกเขา “ข้าคือเจี้ยนเฉิน ข้าขอขอบคุณผู้พิทักษ์ ! “เจี้ยนเฉินยังคงรู้สึกเป็นบุณคุณกับผู้พิทักษ์ทั้งสี่ เขาไม่ลืมว่าทั้งสี่คนนี้มาถึงตอนตระกูลเจียงหยางกำลังเกิดเรื่อง พวกเขาป้องกันตระกูลไม่ให้สูญเสียไปมากกว่านี้ ชายชราซิตูและพวกของเขาอาจจะถล่มตระกูลไปแล้ว คนที่พวกเขาทำร้ายคงจะไม่ใช่แค่เจียงหยางป้าและไป๋หยุนเทียนแน่ผู้พิทักษ์ทั้งสี่ได้สติอย่างเร็ว การปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างสุภาพของเจี้ยนเฉินทำให้ทั้งสี่ประหลาดใจ พวกเขาไม่ลังเลและคุกเข่าลงหนึ่งข้างพร้อมกันแล้วร้องออกมา “ผู้พิทักษ์ทั้งสี่ของนิกายดาบโลหิตขอคารวะท่านหัวหน้านิกาย ! ““อะไรนะ? หัวหน้านิกาย ? ” เจี้ยนเฉินก็อึ้งจากที่ทั้งสี่คนเรียกเขา แต่เขาก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว อาจจะมีกฎของนิกายดาบโลหิตที่ว่าเจ้าของของลูกธนูนี้เทียบเท่ากับหัวหน้านิกาย เขากำลังครอบครองมันอยู่ ผู้พิทักษ์ทั้งสี่จึงนับเอาเขาเป็นหัวหน้านิกายโดยปริยาย“โปรดอย่างเข้าใจผิด ผู้พิทักษ์ ข้าไม่ใช่หัวหน้านิกายของพวกเจ้า ลุงเซียวให้ข้ายืมลูกธนูนี้เท่านั้น เขาตั้งใจให้ข้าใ
