ขามองไปที่พระราชวังที่ตกแต่งอย่างดี“นิกายดาบโลหิต เจ้าทำเกินไปแล้วที่รุกเข้ามาในน่านฟ้าของพระราชวัง เจ้าคิดว่าอาณาจักรหลงฉีของข้าไม่มีความหมายเลยอย่างนั้นหรือ ? ” เสียงโกรธเกรี้ยวระเบิดออกมาจากด้านล่าง แม้ว่ามันจะดูโบราณ แต่มันก็เต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉงและดังสะท้อนไปทั่วรอบ ๆชายชราผิวเลือดฝาดสองคนบินออกมาจากพระราชวังหลังจากพูดจบ พวกเขาพุ่งไปในอากาศด้วยความเร็วดุจสายฟ้าและพลังแห่งการมีอยู่ที่มหาศาล พวกเขาเผชิญหน้ากับกลุ่มของเจี้ยนเฉินห่างออกไป 100 เมตรเสียงของผู้พิทักษ์จักรพรรดิทำลายความสงบสุขของพระราชวัง และมันก็วุ่นวายขึ้นมาในทันที ยามรักษาการณ์จำนวนมากพุ่งออกมาจากที่ต่าง ๆ ในพระราชวัง แต่เมื่อพวกเขาเห็นศัตรูที่อยู่ในอากาศ พวกเขาก็อึ้งไปทันที สิ่งที่พวกเขาทำได้ทั้งหมดมีเพียงคอยดูอยู่อย่างกังวล
ผู้พิทักษ์จักรพรรดิจากอาณาจักรหลงฉียินดีทันทีหลังจากที่เขาได้ยินที่หลัวโตวพูด เขารีบป้องมือออกไปแล้วพูดว่า “ในเมื่อพวกเราไม่ต้องกลัวนิกายดาบโลหิตอีกต่อไปแล้ว ทำไมพวกเราต้องหยุดแค่ตรงนี้ ? พวกเราสามารถถอนรากถอนโคนนิกายดาบโลหิตและแก้แค้นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อพันปีก่อนได้”
สายตาของหลัวโตวเป็นประกายเย็นชาทันที เขาก้มหัวลงคิดแล้วพูด “หัวหน้านิกายฮุสตันยังไม่ตาย ดังนั้นเรายังจัดการพวกเขาไม่ได้ ไม่เช่นนั้นฮุสตันก็จะต่อต้านด้วยทุกอย่างที่เขามี แม้ว่าเขาจะต้องตาย ถ้าเซียนราชาขั้นสูงสุดทุ่มชีวิตเพื่
