ให้พวกนั้นชดใช้สิ่งที่พวกเขาทำเมื่อหลายปีก่อน”ฮุสตันมองไปที่ลูกธนูที่อยู่ในมือของเจี้ยนเฉินและเขาก็ยิ้มออกมา อย่างไรก็ตาม เขาหยุดยิ้มอย่างรวดเร็วแล้วเขาก็พูดออกมา “เจี้ยนเฉิน ข้าจะกลับไปที่หุบเขายั่งยืนทันทีที่ข้าออกจากมิติวัตถุเซียนเพื่อที่จะไปฝึกฝนต่อ ข้าจะพยายามสำเร็จเป็นเซียนจักรพรรดิให้ได้ก่อนที่ข้าจะตาย เจี้ยนเฉิน เจ้าสังหารคนไปมากมายในการเดินทางของเจ้ามาเมื่อหลายปีมานี้ นอกเหนือไปจากนั้น ความแข็งแกร่งของเจ้าก็เพิ่มขึ้นเร็วเกินไปเช่นกัน เมื่อเจ้าจัดการกับเรื่องของเจ้าทั้งหมดแล้ว พาเจ้าอ้วนน้อยมากับเจ้าด้วยที่หุบเขายั่งยืน ข้าหวังว่าเจ้าจะอยู่ที่นั่นซัก 10 ปี”“ลุงเซียว ข้าจะเชื่อฟังท่านแน่นอนและไปอยู่ที่นั่น 10 ปีหลังจากที่ข้าจัดการเรื่องของข้าแล้ว” เจี้ยนเฉินพูดอย่างจริงจัง เขาเคารพลุงเซียว และไม่เพียงแค่เคารพเท่านั้น เขารู้ว่าลุงเซียวคิดแต่เรื่องของเขาตลอดเวลาฮุสตันพยักหน้าอย่างมีความสุข เรื่องที่เจี้ยนเฉินไม่ได้เย่อหยิ่งหรือใจร้อนเพราะความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มเพิ่มขึ้นทำให้ฮุสตันพอใจเจี้ยนเฉินออกจากวัตถุเซียนไปพร้อมกับโหยวเยว่ รัมกุยเนส เสี่ยวไป๋และฮุสตัน ฮุสตันล่ำลาทุกคนทันทีที่เขาออกจากเมืองไปและกลับไปที่หุบเขายั่งยืนคนเดียวเจี้ยนเฉินทนรอไม่ได้ที่จะตามหาฆาตกรทั้งสอง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้อยู่ที่เมืองทหารรับจ้างนานเช่นกัน เขาออกไปหลังจากที่เขาร่ำลาเทียนเจี้ยน“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ ท