ได้หลังจากที่เขาลอยไปหลายพันกิโลเมตร มือขวาของเขาที่ใช้พลังของเซียนระดับจักรพรรดิออกไปเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ในขณะที่ท่าทีของเขาก็เริ่มน่ากลัว ความเหลือเชื่อปรากฎขึ้นที่ใบหน้าของเขาเช่นกันในตอนที่เขาโจมตีไปที่หัวของไคเซอร์ เจี้ยนเฉินรู้สึกเหมือนเขาโจมตีไปที่แผ่นเหล็กแข็ง ไม่เพียงแต่เขาจะทำให้หัวของไคเซอร์แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ไม่ได้อย่าที่หวังเท่านั้น มันยังไม่แม้แต่ทำให้เขาบาดเจ็บหนักอีกด้วย“พลังของเซียนจักรพรรดิเจาะทะลุหัวของไคเซอร์ไปไม่ได้ ทั้งหมดที่มันทำได้คือเลาะเอาผิวหนังของเขาออกไป หัวของเขาไม่แข็งไปหน่อยหรือ ? ” เจี้ยนเฉินคิด เขารู้สึกได้ว่าพลังของเซียนจักรพรรดินั้นทำความเสียหายเล็กน้อยให้กับไคเซอร์ได้เท่านั้น ดังนั้นเขาจึงเก็บพลังบางส่วนเอาไว้ ความแข็งแรงของร่างกายของไคเซอร์นั้นเหนือกว่าที่เขาคาดเอาไว้ และถ้าเขาใช้พลังไปจนหมด เขาก็ไม่เชื่อว่ามันจะสร้างความเสียหายได้มากมายกับไคเซอร์นัก“ข้าไม่คิดว่าร่างของไคเซอร์จะน่ากลัวขนาดนี้ เขาสมกับที่เป็นสายพันธุ์ที่เทียบเคียงกับมังกรจริง ๆ ถ้าไม่ใช่ว่าข้าได้เปรียบจากการโจมตีวิญญาณที่ข้าใช้ไปตอนที่สู้กับเขาก่อนหน้านี้ ข้าก็คงอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาได้” มารราคะคิด เขาตกตะลึงด้วยเช่นกันในขณะที่เขามองดูอยู่ไกลไกล“อ๊าก ! เจ้าหนูจอมโอหัง ! เจ้าลอบโจมตีข้า ! ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ข้าจะฉีกเข้าเป็นชิ้น ๆ ในวันนี้ ! ” ไคเซอร์คำรามออกมาอย่าง
