เมื่อหลายปีก่อนหน้านี้ พวกเราเกลียดเขามาก ข้าเป็นสัตว์อสูรเช่นเดียวกัน ดังนั้นข้าจะจัดการกับราชาเสือ แบบนั้นทวีปสัตว์เทวะคงพูดอะไรไม่ได้” รัมกุยเนสพูดด้วยความเป็นห่วงเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินพยักหน้า ” เอาล่ะ ถ้าเช่นนั้น ข้าจะปล่อยราชาเสือให้ท่านจัดการ” แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะไม่ได้กลัวทวีปสัตว์เทวะ แต่รัมกุยเนสและเสือขาวก็มีความเกลียดชังที่รุนแรงกับเสือขาว มันเหมาะสมกว่าที่ทั้งสองจะเป็นคนเอาชีวิตของราชาเสือ“รัมกุยเนส เจ้าเป็นคนทรยศของสัตว์อสูร และเจ้ายังไม่สนใจลำดับชั้นอีกหรือ ? ” ราชาเสือจ้องไปที่รัมกุยเนสในขณะที่เขาร้องออกไปอย่างท้อแท้ เขาพยายามอย่างหนักที่จะรักษาท่าทางมีเกียรติเอาไว้ แต่มันก็เป็นไม่ไม่ได้ในสภาพที่น่าสลดใจของเขาในตอนนี้“ราชาเสือ ลูกของข้าคือพยัคฆ์ปีกเทวะ แม้แต่ผู้คุมกฎของทวีปสัตว์เทวะยังต้องปฏิบัติต่อเขาอย่างสุภาพในตอนที่พบกับเขา ไม่เพียงแต่เจ้าจะไม่เคารพพยัคฆ์ปีกเทวะเท่านั้น แต่เจ้ายังพยายามที่จะทำร้ายเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังทำอะไร ใครกันแน่ที่ไม่สนใจลำดับชั้นกัน ? ” รัมกุยเนสพูดอย่างเด็ดขาด ก่อนที่นางจะมาถึงตรงหน้าราชาเสืออย่างช้าช้า ความเกลียดพุ่งพวยอยู่ในดวงตาของนางและนางก็ขบฟันแล้วถามออกไป “ราชาเสือ เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าเจ้าจะเจอจุดจบเช่นนี้ในตอนที่เจ้าทำร้ายข้าและสามี”“หืม” ราชาเสือพ่นลมออกมาทางจมูก จากนั้น เขาก็หลับตาแล้วหยุดพูด เขากำลังทำเหมือนว่าเ
