วยความปวดร้าวเมื่อมันเห็นว่ารัมกุยเนสนอนจมกองเลือดตัวเองอยู่ เสือขาวดูเหมือนกำลังร้องให้ เพราะมันรู้สึกได้ถึงพลังแห่งการมีอยู่ของแม่ของมันที่อ่อนแอลงไปเรื่อย ๆ พลังชีวิตของนางค่อย ๆ หดหายไป
รัมกุยเนสได้รับบาดเจ็บหนักในตอนนี้ ดังนั้นนางจึงไม่มีกำลังที่จะข่มผนึกที่อยู่ในร่างของนางได้ พลังงานมืดหลุดออกมาในขณะที่มันค่อย ๆ ทำลายร่างของนาง
“ลูก ลูกของข้า ข้าคิดว่าจะไม่ได้พบกับเจ้าอีกครั้งแล้ว ในตอนนี้ข้าได้พบเจ้าก่อนที่ข้าจะตาย ข้าก็ตายอย่างไม่เสียดายแล้ว” รัมกุยเนสพูดด้วยภาษามนุษย์ เสียงของนางอ่อนแอและเบามากจนเกือบจะไม่ได้ยิน นางยากที่จะลืมตาขึ้นมาได้ และนางมองไปที่เสือขาวที่สง่างามตรงหน้าของนางด้วยความรักใคร่ ความภาคภูมิใจฉายอยู่ในแววตาของนาง
ในตอนนี้เอง เจี้ยนเฉิน โหยวเยว่ และเฮยยู่ก็มาถึง ท่าทางของเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเขาเห็นสภาพของรัมกินเนส เขาปรากฏขึ้นตรงหน้านางในพริบตา แสงสีทองพุ่งออกมาจากหว่างคิ้วของเขาและหอคอยสีทองขนาดเท่าฝ่ามือก็ตกมาอยู่ที่มือของเขา
“มนุษย์ ข้ามองเจ้าไม่ผิดไปจริง ๆ ข้าสัมผัสได้ว่าลูกของข้าได้เติบโตเป็นระดับ 7 แล้ว ข้าขอขอบคุณที่ดูแลลูกของข้ามาตลอดหลายปีนี้” รัมกุยเนสมองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างรู้คุณ
“อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลย ข้าจะช่วยเจ้าเดี๋ยวนี้” เจี้ยนเฉินพูด
“ผนึกที่อยู่ในตัวข้าแตกสลายไปแล้ว พลังงานมืดจากราชาของตระกูลกิลลิกันที่อยู่ในร่างของข้ากำลังรุก
