ฉพาะอย่างยิ่งสัตว์อสูรชั้นสูง รัมกุยเนสรู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงที่พิเศษกับลูกหลานของนาง นางรู้ว่าลูกของนางที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปีได้กลับมาแล้วตั้งแต่ครั้งแรกที่มันคำราม“ลูกข้า ลูกข้า ลูกข้ากลับมาแล้ว” รัมกุยเนสพูดด้วยภาษามนุษย์ เสียงของนางเบาและอ่อนแอจนเกือบจะไม่ได้ยิน แต่ก็มีความตื้นตันที่อธิบายไม่ได้อยู่ในน้ำเสียงนั้น เลือดไหลออกมาจากปากของนางอย่างต่อเนื่องในตอนที่นางพูด ซึ่งทำให้นางดูน่าเวทนามากเสือขาวที่อยู่ด้านนอกถ้ำหดตัวลงเหลือ 1 เมตรในขณะที่ก้าวเขามาในถ้ำ ปีกสีขาวหิมะทั้งคู่ของมันคลี่ออกเล็กน้อยในขณะที่มันเป็นประกายไปด้วยแสงสีขาวนุ่มนวล มันดูน่าประทับใจมากโฮ้ก ! เสือขาวคำรามในคอเสียงสั่นออกมาด้วยความปวดร้าวเมื่อมันเห็นว่ารัมกุยเนสนอนจมกองเลือดตัวเองอยู่ เสือขาวดูเหมือนกำลังร้องให้ เพราะมันรู้สึกได้ถึงพลังแห่งการมีอยู่ของแม่ของมันที่อ่อนแอลงไปเรื่อย ๆ พลังชีวิตของนางค่อย ๆ หดหายไปรัมกุยเนสได้รับบาดเจ็บหนักในตอนนี้ ดังนั้นนางจึงไม่มีกำลังที่จะข่มผนึกที่อยู่ในร่างของนางได้ พลังงานมืดหลุดออกมาในขณะที่มันค่อย ๆ ทำลายร่างของนาง“ลูก ลูกของข้า ข้าคิดว่าจะไม่ได้พบกับเจ้าอีกครั้งแล้ว ในตอนนี้ข้าได้พบเจ้าก่อนที่ข้าจะตาย ข้าก็ตายอย่างไม่เสียดายแล้ว” รัมกุยเนสพูดด้วยภาษามนุษย์ เสียงของนางอ่อนแอและเบามากจนเกือบจะไม่ได้ยิน นางยากที่จะลืมตาขึ้นมาได้ และนางมองไปที่เสือขาวที่สง่างามตรงหน้าขอ
