้จะช่วยให้เจ้าเข้าใจความลึกลับของธรรมชาติและจะช่วยในการตัดผ่านของเจ้า ข้าพึ่งของพวกนี้ในการเป็นเซียนผู้คุมกฎมาก่อน เจ้าควรจะอยู่ที่เมืองทหารรับจ้างและฝึกให้หนักในวันต่อไปเพื่อที่จะจะได้เป็นเซียนผู้คุมกฎให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้”
หมิงตงไม่ได้ปฏิเสธสิ่งของเหล่านี้เนื่องจากความเกรงใจ เขาก็รับเอาขนสัตว์กับคำภีร์จากเจี้ยนเฉินมา เขาพยักหน้าอย่างแน่วแน่และพูด “อย่ากังวลไปเจี้ยนเฉิน ครั้งหน้าที่พวกเราพบกัน ข้าจะกลายเป็นเซียนผู้คุมกฎแน่”
ตอนนี้เอง เทียนเจี้ยนก็เดินเข้ามาจาก้านนอก เขามองไปที่ของที่อยู่ในมือหมิงตงอย่างปกติ ในตอนแรก เขาไม่สนใจมัน แต่ในตอนต่อมา ตาของเขาหรี่เล็กลงทันที เขาเริ่มจ้องเขม็งไปที่ขนสัตว์อสูรสีขาว เขาเคลื่อนไหวเล็กน้อยและมาถึงตรงหน้าหมิงตง หลังจากนั้น เขาก็เอาขนสัตว์อสูรทั้งสามมาจากมือของหมิงตงและตรวจสอบมัน เขาตกตะลึง
หมิงตง เจี้ยนเฉิน และเถี่ยต้าทั้งหมดอึ้งเมื่อเห็นท่าทางของเทียนเจี้ยน หลังจากนั้น เจี้ยนเฉินก็ดูเหมือนจะตระหนักถึงบางอย่างและสายตาของเขาก็เป็นประกาย “ผู้อาวุโสเทียนเจี้ยน ท่านรู้เรื่องขนสัตว์อสูรทั้งสามนี้หรือ ? “
เทียนเจี้ยนไม่ได้ตอบกลับทันที เขาลูบไปที่ขนสัตว์อสูรสักพักก่อนที่พยักหน้าเล็กน้อย เขามองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างสนใจและถามออกมา “เจ้าได้ขนสัตว์อสูรทั้งสามนี้มาจากไหน เจี้ยนเฉิน ? “
“ข้าได้พวกมันมาจากหลายที่เมื่อหลายปีก่อน ผู้อาวุโสเทียนเจี้ยน ท่าน
