นแม่ ในที่สุดท่านก็ตื่นขึ้นมา” เจี้ยนเฉินพูดออกไปด้วยเสียงสั่นเทา น้ำตาไหลออกมาจากตาของเขาอย่างควบคุมไม่ได้ตาของไป๋หยุนเทียนแข็งทื่อเมื่อนางยินเสียงที่คุ้นเคย ความสับสนหายไปจากดวงตาของนางและนางก็มองไปที่ทิศทางที่นางได้ยินเสียง นางเห็นหน้าของเจี้ยนเฉินทันที ใบหน้าที่นางคุ้นเคยมากที่สุด“เซียงเอ๋อ…” ไป๋หยุนเทียนร้องออกมา ความทรงจำของนางทะลักออกมาเหมือนน้ำท่วม ก่อนที่มันจะหยุดอยู่ตอนที่ ชายชราซิตูและพวกของเขาอีก 4 คนมาสร้างปัญหาที่ตระกูลเจียงหยางใบหน้าของไป๋หยุนเทียนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเมื่อความทรงจำของนางมาหยุดอยู่ที่จุดนี้ นางร้องออกมา “เซียงเอ๋อ มีเซียนผู้คุมกฎจะมาจัดการเจ้า” ไป๋หยุนเทียนไม่รู้ว่านางไม่ได้อยู่ที่ตระกูลเจียงหยางเพราะว่านางเพิ่งตื่นขึ้นมา นางต้องการที่ลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่รู้ตัว แต่ทันทีที่นางขยับ นางก็พบว่าตัวเองไม่มีแรง นางไม่สามารถยืนขึ้นได้“ท่านแม่ นอนอยู่ก่อนอย่าเพิ่งขยับ เรื่องนั้นได้ผ่านไปแล้ว เซียนผู้คุมกฎพวกนั้นไม่สามารถกดขี่ข้าได้อีกแล้ว” เจี้ยนเฉินพูดอย่างนุ่มนวลในขณะที่เขารีบประคองไป๋หยุนเทียนให้นอนลงไปการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็ได้ใช้พลังงานทั้งหมดที่เหลืออยู่ในตัวของไป๋หยุนเทียนไปแล้ว นางทรุดลงอย่างไร้พลังไปที่เตียง จากนั้นนางจึงถาม “เซียงเอ๋อ เกิดอะไรขึ้นกับข้า ? ทำไมข้าไม่มีแรงเลย ? ” ตาของไป๋หยุนเทียนหรี่เล็กลงทันทีในตอนที่นางพูด นางตกใจและพึมพำออ
