ั้งตัว แม้ว่าเขาจะมีโถงศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถปกป้องเขาได้ แต่เขาก็ไม่มีเวลาที่จะเอามันออกมาในวินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ แสงสีทองวาบก็พุ่งออกมาจากหว่างคิ้วของเขา มันเกิดเป็นหอคอยสีทองขนาดเท่ากำปั้น และป้องกันที่หว่างคิ้วของเจี้ยนเฉินเอาไว้บู้ม !การโจมตีกระแทกเข้าไปที่หอคอยสีทองอย่างรุนแรง และทำให้เกิดเสียงระเบิดบาดแก้วหูดังขึ้นมาทันที มันสะท้อนไปรอบ ๆ และกระจายออกไปไกล ในขณะที่พลังงานที่หลงเหลืออยู่ก็กวาดกระจายไปทุกทิศทางเหมือนพายุที่บ้าคลั่ง มิติรอบ ๆ สั่นไหวอย่างต่อเนื่องจากพลังงานนั้นเสื้อของเจี้ยนเฉินกลายเป็นชิ้น ๆ ทันทีด้วยพายุพลังงานที่รุนแรงและเผยให้เห็นเกราะไหมบรรพกาล ในเวลาเดียวกัน เขาก็ถูกกระแทกกระเด็นถอยหลังไปเจี้ยนเฉินพุ่งถอยหลังไปเหมือนลูกปืนใหญ่ในขณะที่พลังงานบรรพกาลก็ไหลเวียนอยู่ในตัวของเขาอย่างต่อเนื่อง เขาขับร่างบรรพกาลจนถึงขีดจำกัดเพื่อพยายามที่จะต่อต้านพายุพลังงาน ในขณะที่หอคอยสีทองยังคงลอยอยู่ด้านหน้าของเขา มันพร้อมที่จะป้องกันการโจมตีของยิหยางซีในทุกทุกเวลายิหยางซีจ้องไปที่เจี้ยนเฉินอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว ใบหน้าของเขามืดครึ้มลงอย่างช่วยไม่ได้ในขณะที่เขาเห็นว่าหอคอยสีทองได้ป้องกันการโจมตีของเขาเอาไว้ เขาคำรามออกมา “ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมีวัตถุเซียนจากสมาคมเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงที่คอยปกป้องเจ้าอยู่ด้วยเช่นกันนอกเหนือจากโถงศักดิ์สิทธิ์แล้ว ข้าคำนวณผิดไปจริง ๆ ” เขาก้
