ื่อเขาขยับหัวของเขาแล้ว การโจมตีของยิหยางซีก็พลาดที่จะโดนวิญญาณของเจี้ยนเฉินและโดนไปที่หน้าของเขาแทน มันตัดผ่านร่างบรรพกาลของเขาไปได้อย่างง่ายดายหัวใจของเจี้ยนเฉินสั่นอย่างมากเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงการโจมตีของยิหยางซีและเข้าไปที่ร่างของเขา การโจมตีมีพลังงานที่รุนแรงมาก ถ้ามันระเบิดออก มันคงเพียงพอที่จะระเบิดหัวของเขาให้เป็นชิ้น ๆ ในเวลานั้น เขาก็คงได้รับบาดเจ็บสาหัสแม้ว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่ก็ตามเจี้ยนเฉินไม่ลังเลและสะบัดหัวตัวเองไปด้านหลัง เพื่อที่จะสะบัดให้หลุดจากการโจมตีของเจี้ยนเฉิน หลังจากนั้น เขาก็ถอยไปอย่างรวดเร็วและโถงศักดิ์สิทธิ์ก็ลอยออกมาจากมือของเขาในเวลาเดียวกัน มันขยายขึ้นอย่างรวดเร็วเหนือหัวของเขายิหยางซีคนที่สองหายไปอย่างช้า ๆ ยิหยางซีคนที่เหลือมองไปที่เจี้ยนเฉินซึ่งบาดเจ็บอยู่ด้วยความเสียดาย เขาคิด “มันน่าเสียดายที่การควบคุมร่างแยกของข้ายังไม่ดีพอ ไม่งั้นการโจมตีนั้นคงจะถึงแก่ชีวิตของเจ้าไปแล้ว”เจี้ยนเฉินพยายามที่จะเข้าไปที่โถงศักดิ์สิทธิ์ทันทีโดยที่ไม่สนใจอาการบาดเจ็บของเขาตาของยิหยางซีเย็นชาขึ้นทันทีในขณะที่เขารู้ถึงความตั้งใจของเจี้ยนเฉิน เขาร้องออกมาอย่างดัง “เจ้าอย่าบังอาจเข้าไปในโถงศักดิ์สิทธิ์นะ”ระยะห่างระหว่างทั้งสองไม่มีความหมายต่อยิหยางซี เขาก้าวออกมาและเดินทางไปได้หลายสิบเมตรในทันที และไปถึงที่ระหว่างเจี้ยนเฉินและโถงศักดิ์สิทธิ์ เขาเหวี่ยงฝ่ามือโจมตีลงไปเพื่อ
