างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในขณะที่เขามองไปที่รุยจินที่เข้าใกล้มาเรื่อย ๆ ตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัวอยู่ลึก ๆ เขารู้ว่าถ้าเขาไม่หนีตอนนี้เขาคงจะหนีไปไหนไม่รอดแน่ยิหยางซีมองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างเคร่งเครียดพร้อมขบฟัน “เจี้ยนเฉิน ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อนในวันนี้ ให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อได้อีกซักสองสามวัน” ยิหยางซีเปิดประตูมิติออกมาหลังจากพูดแบบนั้น เขาต้องการที่จะหนีเจี้ยนเฉินเอายุทธภัณฑ์จักรพรรดิออกมาจากแหวนมิติของเขาและฟันไปที่ประตูมิติด้วยปราณกระบี่ เขาต้องการที่จะป้องกันไม่ให้ยิหยางซีหนียิหยางซียิ้มอย่างเหยียดหยาม เขาชี้นิ้วออกไปช้า ๆ และยิงออกไปเพื่อทำลายปราณกระบี่ของเจี้ยนเฉิน เขาพูดอย่างเย็นชาออกมา “เจ้าประเมินตัวเองสูงไปแล้วที่จะหยุดไม่ให้ข้าหนีไปด้วยตัวของเจ้าเอง” หลังจากนั้น ยิหยางซีก็หายผ่านประตูมิติไปรุยจินมาถึงอย่างรวดเร็ว เขามองไปที่เจี้ยนเฉินที่หน้าเปื้อนเลือดและโกรธเกรี้ยวทันที เขาถามอย่างเป็นห่วง “น้องเจี้ยนเฉิน เจ้าสบายดีหรือไม่ ? “สายตาของเจี้ยนเฉินเย็นชา เขาเก็บโถงศักดิ์สิทธิ์และวัตถุเซียน จากนั้นเขาก็ส่ายหัวเบา ๆ “ข้าสบายดี ข้าขอบคุณผู้อาวุโสทั้งสองที่มาถึงทันเวลา ทำให้ยิหยางซีกลัวและหนีไป ไม่อย่างนั้นวันนี้คงเป็นวันตายของข้าไปแล้ว”รุยจินมองไปที่ทิศทางที่ยิหยางซีหนีไปและคำรามออกมา “ตระกูลผู้พิทักษ์ทำเกินไปแล้ว แม้แต่คนที่มีฐานะแบบนั้นยังพยายามที่จะซุ่มโจมตีเจ้าที่นี่อีก พวกเราไ
