วนเซียวดีใจเมื่อเขาเห็นว่าเฮยยู่ปฏิบัติต่อเจี้ยนเฉินแบบนี้ ในฐานะเจี้ยนเฉินเป็นเหลนและเป็นลูกหลานของตระกูลเจียงหยาง เห็นได้ชัดว่าเขาอยากให้เจี้ยนเฉินสนิทกับรุยจินและเฮยยู่มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แบบนั้นตระกูลเจียงหยางก็จะได้ประโยชน์จากพวกเขาไปด้วย
จิตใจของเจี้ยนเฉินรู้สึกอบอุ่นเมื่อได้รับความห่วงใยจากเฮยยู่ เขาพูดกับพวกเขาทั้งสอง “ผู้อาวุโส ตระกูลเจียงหยางขอต้อนรับพวกท่านทั้งสองในฐานะแขก ถ้าพวกท่านชอบที่นี่ ทำไมพวกท่านไม่อยู่ต่ออีกซักสองสามวันล่ะ ? “
เฮยยู่มองไปที่รุยจินหลังจากที่ได้ยินแบบนั้น ก่อนที่จะยิ้มให้เจี้ยนเฉินอีกครั้ง “พวกเราจะคิดเรื่องนั้น พวกเราไม่มีที่จะอยู่บนทวีปเทียนหยวนอยู่แล้ว ดังนั้นพวกเราอาจจะพักอยู่ที่ตระกูลเจียงหยางของพวกเจ้า พวกเราหวังว่าพวกเราจะไม่ได้สร้างปัญหาให้กับพวกเจ้า”
เจี้ยนเฉินดีใจเมื่อได้ยินแบบนั้น ตระกูลเจียงหยางจะไร้เทียมทานในตอนนี้ถ้าพวกเขาทั้งสองอยู่ที่นี่ แม้แต่ตระกูลผู้พิทักษ์จะมาด้วยตัวเอง พวกเขาก็จะมาหาประโยชน์อะไรจากตระกูลของพวกเราไม่ได้
“อย่าพูดแบบนั้นเลย ! มันเป็นเกียรติที่ผู้อาวุโสทั้งสองปรารถนาที่จะพักอยู่ในที่พักซ่อมซอของพวกเรา ข้ายังไม่ได้ต้อนรับพวกท่านทั้งสองอย่างดีเลย ดังนั้นมันจะไปมีปัญหาได้อย่างไร ? ” เจี้ยนเฉินพูดอย่างเร่งรีบ เขาดีใจมากอยู่ในใจ
เจียงหยาง ซู หยวนเซียวดีใจมาก เขาพูดสุภาพอย่างรวดเร็ว มีเพียงเจียงหยาง ซู อวี้หยวนเท่าน
