ินเป็นคนของตระกูลผู้พิทักษ์ไม่ได้ทำให้เขากลัว มันเป็นรุยจินและเฮยยู่ต่างหากที่ทำให้เขากลัว
“บ้าเอ้ย ไม่คิดเลยว่าเจี้ยนเฉินจะสนิทกับคนทั้งสองนั้น ข้าจะทำยังไงดีตอนนี้ ? และดูเหมือนว่าเขาจะห่วงพยัคฆ์ปีกเทวะมาก ถ้าเขาร่วมมือในการปกป้องพยัคฆ์ปีกเทวะ ข้าจะเอามันไปจากเจี้ยนเฉินได้อย่างไร ? ” มารราคะคิดในขณะที่เขายืนนิ่งอยู่ เขามองไปที่ตระกูลผู้พิทักษ์ทั้งสิบเป็นครั้งคราว ในขณะที่ตาของเขาเป็นประกาย
คนจากตระกูลผู้พิทักษ์ทั้งหมดไม่สบายใจ ตาของพวกเขาเป็นประกายเหมือนว่าพวกเขากำลังลังเลบางอย่างอยู่ มีเพียงตระกูลเจียงหยางเท่านั้นที่ปิติยินดี ความยินดีของพวกเขาเพิ่มจนถึงขีดสุด ในขณะที่คนจากอารามจิตพิสุทธิ์ยังคงสงบนิ่ง สำหรับพวกเขา ตราบใดที่พยัคฆ์ปีกเทวะไม่ไปตกอยู่ในมือของทวีปสัตวเทวะ พวกเขาก็ไม่สนว่ามันจะอยู่ที่ตระกูลผู้พิทักษ์ใด
รุยจินแอบมองผ่านไปที่คนของตระกูลผู้พิทักษ์และมารราคะ เขาพูดกับเจี้ยนเฉิน “เจ้ามีเรื่องที่ยังไม่สะสางอีกหรือไม่ น้องเจี้ยนเฉิน ? “
เจี้ยนเฉินมองไปที่ผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายยิหยวนทันทีเมื่อเขาได้ยินแบบนั้น ก่อนที่จะส่ายหน้าหลังจากที่ลังเลเล็กน้อย รุยจินและเฮยยู่ช่วยเขามาพอแล้ว ครั้งแรกพวกเขาได้ช่วยชีวิตของเจี้ยนเฉินเอาไว้บนเกาะมังกรเพื่อหนีการไล่ตามของวิญญาณมังกร และช่วยเจี้ยนเฉินในการเอาหญ้าน้ำลายมังกรมา จากนั้นพวกเขาก็ช่วยหยุดมารราคะและเซียนจักรพรรดิของทวีปสัตว์เทวะอีกใ
