ไว้แน่นด้วยมือขวา ในขณะที่จิตสังหารที่เย็นชาเป็นประกายอยู่ในตาของเขา เขาเคลื่อนไหวร่างกายเล็กน้อยแล้วกลายเป็นภาพติดตาที่ไล่ตามไป่ยี่เฟยไปต่อท่าทางของไป่ยี่เฟยเปลี่ยนไปอีกครั้ง จากการปะทะ 2 ครั้ง ความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินได้ทำให้เขาหวาดกลัว ความคิดยอมแพ้เบ่งบานในจิตใจของเขา เขาสูญเสียความคิดในการต่อสู้เมื่อเขาเห็นเจี้ยนเฉินไล่เข้ามาอีกครั้ง เขาเตรียมที่จะเปิดประตูมิติเพื่อที่จะหนีในตอนนี้เอง มิติที่อยู่ห่างหลายกิโลเมตรออกไปก็เริ่มสั่นไหวและประตูมิติก็เกิดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเองพลังที่มหาศาลก็โผล่ออกมาจากในนั้นด้วยการปรากฏขึ้นของประตูมิติ ไป่ยี่เฟยก็ยินดีทันที เขายกเลิกความคิดที่จะหนีและตะโกนออกไป “หลิงหยวนซี เจี้ยนเฉินกลับมาแล้วและพยัคฆ์ปีกเทวะก็อยู่บนไหล่ของเขา ถ้าเจ้าไม่มาที่นี่เดี๋ยวนี้ เขาจะหนี”“คนที่ควรจะหนีน่าจะเป็นเจ้า ไม่ใช่ข้า แค่หลิงหยวนซีกระจอก ๆ ไม่พอที่จะทำให้ข้ากลัวหรอก” เจี้ยนเฉินพูดอย่างเย็นชา เขาไม่สนใจประตูมิติในขณะที่เขาจ้องเขม็งไปที่ไป่ยี่เฟย ในขณะที่เขาเข้าไปใกล้ไป่ยี่เฟย เขาก็แทงยุทธภัณฑ์จักรพรรดิออกไปอย่างไม่ลังเลการโจมตีของเจี้ยนเฉินเหมือนจะผ่านข้อจำกัดของเวลาและมิติได้ และไปถึงตรงหน้าของไป่ยี่เฟยทันทีม่านตาของไป่นี่เฟยหรี่เล็กลงเหมือนเท่ารูเข็ม เขาเห็นกระบี่ดำที่กำลังขยายขึ้นในขณะที่มันกำลังพุ่งเข้ามาได้อย่างชัดเจน ในขณะที่ม่านแห่งความตายปกคุลมหัวขอ
