ว่าที่ไป่ยี่เฟยจินตนาการเอาไว้ ดังนั้นโล่ที่ควบแน่นมาจากพลังเซียนและพลังธรรมชาติจึงไม่สามารถทนมันได้ มันแตกกระจายออกเสียงดัง ในขณะที่ปราณกระบี่ก็เสียพลังไปหลังจากที่ปะทะกับสิ่งกีดขวางทั้งสอง มันกระจายไปในอากาศแม้ว่าจะเป็นแบบนั้น แต่ไป่ยี่เฟยก็กระเด็นกลับไปอย่างรุนแรงโดยพลังนี้ เลือดกระจายออกมาอย่างควบคุมไม่ได้จากปากของเขา และตกลงไปที่พื้นเหมือนหมอกเลือดไป่ยี่เฟยลอยถอยกลับไปหลายสิบกิโลเมตรก่อนที่จะตั้งหลักได้ เขาจ้องไปที่เจี้ยนเฉินอย่างตกตะลึงในขณะที่ความเหลือเชื่อถาโถมอยู่ในดวงตาของเขา เขาพูดออกมาอย่างยากลำบาก “เป็นไปได้ยังไง ? ทำไมเจ้าถึงแข็งแกร่งขนาดนี้ ? จะ จะ เจ้าเป็นเซียนราชาจริง ๆ หรือ ? “แม้แต่ในตอนนี้ ไป่ยี่เฟยก็ยากที่จะยอมรับเรื่องนี้ได้ ความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินได้เพิ่มระดับจากจนถึงขั้นที่สามารถทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสได้ นี่ทำให้มันน่าตกใจมากจิตสังหารที่หนาแน่นไหลออกมาจากเจี้ยนเฉินในขณะที่เขาตะโกนออกไปอย่างเย็นชา “ไป่ยี่เฟย ข้าจะเอาชีวิตของเจ้าในวันนี้” ในขณะที่เขาพูดแบบนั้น เจี้ยนเฉินก็พึ่งไปที่เขาอย่างมุ่งร้ายด้วยยุทธภัณฑ์จักรพรรดิไป่ยี่เฟยเผยท่าทางกลัวออกมา ชิ้นหยกได้ปรากฏขึ้นในมือของเขาและเขาก็บีบมันไป ก่อนที่จะยกมือขึ้นอย่างช้า ๆ เขาปล่อยให้สายลมพัดฝุ่นผงหยกไปในขณะที่เขาเหยียดออกมา “เจี้ยนเฉิน ความแข็งแกร่งของเจ้าเหนือเกินจินตนาการของข้าจริง ๆ แต่ข้าได้เรียกตระกู
