ี่ต่างกัน พวกเขาถึงสลัดหลุดออกจากเจี้ยนเฉินได้ แต่นั่นก็นับรวมได้ 3 คนเท่านั้น คนสุดท้ายยังเผชิญหน้าอยู่กับการโจมตีที่เหมือนห่าฝนของเจี้ยนเฉิน เขาเป็นคนที่เอาเกราะไหมบรรพกาลของเจี้ยนเฉินไป“เจี้ยนเฉิน ถ้าข้าจะต้องตายในวันนี้ ข้าก็จะไม่ให้มันง่ายนักหรอก” โทสะเผาไหม้อยู่ในดวงตาของแม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ในขณะที่เขาเริ่มขยายตัวออก เสื้อของเขาฉีกขาดเป็นชิ้น ๆ และเขาก็กลายเป็นมังกรอสรพิษตัวยาว 300 เมตรในพริบตาเกราะไหมบรรพกาลที่อยู่บนตัวเขาก็ขยายออกเช่นกันแต่มันก็ไม่ได้ขาด มันขยายออกหลายเท่าและกลายเป็นเหมือนเข็มขัด มันพันรอบส่วนช่วงบนของร่างมังกรอสรพิษอย่างแน่น แต่มันก็ไม่ได้คลุมตัวของเขาไปทั้งหมดโฮก ! มังกรอสรพิษคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวไปบนท้องฟ้าและชั้นแสงสีแดงโลหิตก็เริ่มที่จะส่องแสงออกมาจากร่างของมังกร พลังแห่งการมีอยู่ของมันเพิ่มขึ้นอย่างพุ่งพรวดในอัตราที่เหลือเชื่อหลังจากที่แสงปรากฎออกมา และเขาก็มีพลังถึงขั้นเซียนราชาชั้นสวรรค์ที่ 6ตาของเจี้ยนเฉินหรี่เล็กลง เขารู้ว่าคู่ต่อสู้ของเขาได้ใช้ทักษะลับที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาขึ้นชั่วคราว แต่มันจะทำให้เขาได้รับผลกระทบอย่างหนักหลังจากนี้แน่ต่อมา คาถาที่สัมผัสไม่ได้ก็พุ่งออกมาจากปากของมังกรอสรพิษ มันดังขึ้นเรื่อย ๆ มันสะท้อนไปทั่วรอบรอบเหมือนเสียงเพลงท่าทางของผู้อาวุโสประจำศาลาทั้งหกเริ่มที่จะหมองหม่น หนึ่งในนั้นพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว “นี่คือเทพเจ้
