ลาทั้งหกขมวดคิ้วเล็กน้อย พวกเขาบอกได้เลยว่าเจี้ยนเฉินกำลังทรมานแม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่อยู่ แต่พวกเขาได้ตกลงไว้แล้วว่าจะไม่เข้าไปยุ่งแม้แต่นิดเดียว พวกเขาได้แต่มองแม่ทัพศักดิ์ศิษย์ทั้งสี่ถูกทรมานอย่างโหดร้ายจากเจี้ยนเฉินแม้ว่าพวกเขาจะไม่ต้องการ
ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิฟันออกไปเหมือนภาพติดตาครั้งแล้วครั้งเล่าไปที่แม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ ทำให้บาดแผลของพวกเขาเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า
แม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ตกอยู่ในจุดที่พวกเขาไม่สามารถสวนกลับการโจมตีที่เหมือนพายุของเจี้ยนเฉินได้เลย ถ้าไม่ใช่ว่าเจี้ยนเฉินต้องการที่จะทรมานพวกเขา พวกเขาคงตายนานไปแล้ว
แม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ถอยกลับอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะแยกกันในตอนท้าย ในตอนที่พวกเขาพุ่งออกไปในทิศทางที่ต่างกัน พวกเขาถึงสลัดหลุดออกจากเจี้ยนเฉินได้ แต่นั่นก็นับรวมได้ 3 คนเท่านั้น คนสุดท้ายยังเผชิญหน้าอยู่กับการโจมตีที่เหมือนห่าฝนของเจี้ยนเฉิน เขาเป็นคนที่เอาเกราะไหมบรรพกาลของเจี้ยนเฉินไป
“เจี้ยนเฉิน ถ้าข้าจะต้องตายในวันนี้ ข้าก็จะไม่ให้มันง่ายนักหรอก” โทสะเผาไหม้อยู่ในดวงตาของแม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ในขณะที่เขาเริ่มขยายตัวออก เสื้อของเขาฉีกขาดเป็นชิ้น ๆ และเขาก็กลายเป็นมังกรอสรพิษตัวยาว 300 เมตรในพริบตา
เกราะไหมบรรพกาลที่อยู่บนตัวเขาก็ขยายออกเช่นกันแต่มันก็ไม่ได้ขาด มันขยายออกหลายเท่าและกลายเป็นเหมือนเข็มขัด มันพันรอบส่วนช่วงบนของร่างมังกรอสรพิษอย่างแ
