ยืนขึ้นจากเตียงแล้วขบฟัน “ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมีชีวิตรอดออกมาจากโถงศักดิ์สิทธิ์ของแผ่นดินทั้งแปดได้ ชิ้นส่วนแผ่นที่อาจจะไม่อยู่แล้วในตอนนี้ แต่ข้าต้องส่งคืนความอับยศที่เจ้ามอบให้ข้าเมื่อหลายปีมาแล้วกลับไป ในตอนนี้เจ้าเต่าเฒ่าไม่ได้อยู่ข้าง ๆ เจ้าแล้ว ข้าอยากจะรู้ว่าใครจะปกป้องเจ้ากันในตอนนี้ เมื่อข้าจับเจ้าได้ ข้าจะทรมานเจ้าให้หนักและระบายความเกลียดชังของข้า” ฉิงยี่หยวนออกไปจากโถงของนางทันทีเจี้ยนเฉินออกจากโถงของเจ้าศาลาก่อนที่จะไปยังที่อยู่ของผู้อาวุโสฮง เขานั่งอยู่ที่นั่นสักพักก่อนที่จะจากไปอย่างเร่งรีบเพื่อที่จะไปที่อาณาเขตของศาลาเทพเจ้าอสรพิษเจี้ยนเฉินบินต้านลมแรงและเดินทางไปหลายหมื่นกิโลเมตรจากโถงกลางไปอย่างรวดเร็ว เขามาถึงที่แนวภูเขาที่โดดเดี่ยวเจี้ยนเฉินหยุดอยู่ที่นั่นและยืนนิ่งอยู่ที่ยอดที่สูงที่สุด มุมปากของเขาเหยียดไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย “ฉิงยี่หยวน ข้าอยากรู้ว่าเมื่อไหร่ที่เจ้าจะเลิกตามข้า”จิตสังหารที่รุนแรงปรากฏขึ้นมาทันที และเติมเต็มไปรอบ ๆ ทันทีที่เจี้ยนเฉินพูดจบ ดาบที่เปล่งประกายสีฟ้าครามปรากฎขึ้นที่ด้านหลังของเขาอย่างรวดเร็ว และแทงไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความเร็วแสงเจี้ยนเฉินพ่นลมออกมาเบา ๆ เขาไม่แม้แต่หันหลังกลับไปในขณะที่ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิปรากฎขึ้นที่มือของเขา เขาแทงไปด้านหลังทันทีชิ้ง ! ดาบจากด้านหลังปะทะเข้ากับยุทธภัณฑ์จักรพรรดิด้วยเสียงใส ยุทธภัณฑ์ได้กระแทกให้ดาบกระ
