เร็จ ในขณะที่ไป่เจี้ยนถูกกระแทกกระเด็นออกไปร้อยเมตรอย่างควบคุมไม่ได้ตาของไป๋ไฮยังคงลุกโชน เขาจ้องเขม็งไปที่เถี่ยต้าด้วยสายตาแหลมคมในขณะที่เขาพูดออกมาอย่างเยือกเย็น “เจ้าไม่กระจอกเลย แต่เสียดายที่เจ้าอยู่ข้างเจี้ยนเฉิน มีแต่ความตายเท่านั้นสำหรับเจ้า” จากนั้นไป่เจี้ยนก็หลอมรวมกับมิติรอบ ๆ ทำให้เขากลายเป็นภาพลางลาง และพุ่งไปทางเถี่ยต้าด้วยการใช้พลังมิติ อาวุธเซียนในมือของเขาเปล่งประกายไปด้วยแสงและพลังงานที่สั่นไหวมิติได้ซึ่งแทงไปทางเถี่ยต้าเถี่ยต้าไม่ได้แสดงความอ่อนแอแม้แต่น้อย จิตต่อสู้ที่บริสุทธิ์มากเผาไหม้อย่างรุนแรงอยู่บนตัวเขาในขณะที่มันเติมเต็มเขาไปได้วิญญาณแห่งการต่อสู้และความปรารถณาที่จะรบ วิญญาณคงกระพันปรากฏอยู่บนตัวเขาในขณะที่ทั้งเขาและขวานเปล่งประกายไปด้วยแสงสีทองแสบตา หลังจากนั้น ร่างของเขาก็กลายเป็นหนึ่งเดียวกับขวานและฟันไปที่ไป่เจี้ยนด้วยพลังที่หยุดไม่ได้ “ความลึกลับของสงคราม ทำลายมฤตยู ! “บู้ม !ขวานของเถี่ยต้าปะทะเข้ากับอาวุธเซียนของไป่เจี้ยนอย่างรุนแรง และทำให้เกิดเสียงระเบิดแสบแก้วหูออกมา พลังงานที่เหลืออยู่ที่ซึ่งรุนแรงได้ทำลายล้างออกบริเวณโดยรอบอย่างยุ่งเหยิงไป่เจี้ยนโซเซถอยไปมากกว่าสิบก้าวจากการโจมตี ในขณะที่ร่างกายที่ใหญ่โตของเถี่ยต้าก็ลอยถอยออกไปจากพื้นอย่างรวดเร็วในขณะที่แสงสีทองที่อยู่บนร่างของเขาหม่นลงไป่เจี้ยนตั้งหลักได้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะจ้องไปที่เถี่ยต้า
