งโหยวเยว่เท่านั้นที่ยังยืนอยู่ด้านหน้าและแยกตัวออกจากคนอื่น คนเดียวที่ไม่ได้ขยับไปไหนคือบรรพชนตระกูลหวง หวงเทียนป้า อย่างไรก็ตาม สายตาของเขาก็เป็นประกายไม่มั่นใจ เห็นได้ชัดว่าเขาตกอยู่ในที่นั่งลำบากไป่เจี้ยนรู้ดีว่าเวลาได้มาถึงแล้วเมื่อเขาเห็นสถานการณ์ที่กำแพง เขาเหวี่ยงมือออกไปและตะโกนออกมา “โจมตี ถล่มเมืองที่มีค่านี้ซะ”“พี่น้องทั้งหลาย พวกเราไปกันเถอะ…”“ทุกคนโจมตี…”“บุกเข้าไป เพื่อเอาเมืองมาให้ได้…”“เมืองนี้จะเป็นของพวกเราในอนาคต บุกเข้าไป พี่น้องข้า”“ข้าสาบานที่จะปกป้องเมืองอัคนีด้วยชีวิตของข้า ข้าสาบานด้วยชีวิตของข้าว่าข้าจะปกป้องครอบครัวของข้า…”“ข้าสาบานว่าข้าจะปกป้องครอบครับของข้า ข้าจะไม่ยอมให้มันตกไปอยู่ในมือของคนอื่นเด็ดขาด…”“เมืองอัคนีเป็นความรุ่งโรจน์ของพวกเรากลุ่มทหารรับจ้างอัคนี คนอื่นจะเอามันไปไม่ได้ ฆ่ามัน…”ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเสียงร้องของคนเป็นล้านที่พุ่งเข้าไปที่เมืองอัคนีเหมือนคลื่น ในพวกนั้นไม่มีใครที่กระจอกเลย ดังนั้นกำแพงสูงจึงไม่สามารถด้านพวกนั้นไว้ได้แม้แต่น้อย เซียนปฐพีหลายคนกระโจนขึ้นไปบนกำแพงและต่อสู้ที่อย่างดุเดือดกับกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีแม้ว่าจะมีปืนใหญ่ผลึกแกนอสูรติดตั้งอยู่ที่กำแพงมากกว่าร้อย แต่ก็ไม่มีใครคิดว่าเมืองจะถูกโจมตีในวันฉลองตัดริบบิ้น ดังนั้น จึงไม่มีแกนอสูรเตรียมเอาไว้สำหรับปืนใหญ่เลย ดังนั้นตอนนี้ปืนใหญ่จึงเป็นได้แค่เครื่องประดับที่ไร้ค่าเท่า
