กขังเขาไว้จนตาย!
ทุกอย่างล้วนเป็นผลจากการที่เขาปลูกอะไร ย่อมได้ผลเป็นสิ่งนั้น
ในมือของเฝ่ยไป่ลู่คีบยันต์ห้าสายฟ้าเอาไว้ และเข้าไปใกล้ฉีหง
สายฟ้าและไฟเป็นพลังงานของธาตุหยาง มีพลังแข็งแกร่ง สามารถเผาไหม้ปราณหยินที่ชั่วร้ายและมีพลังโจมตีอันทรงพลังได้
เธอถามฉีหงด้วยน้ำเสียงที่รุนแรง “สำเนียงของแกไม่ใช่คนเมืองเจียง ทำไมแกถึงมาทำชั่วที่นี่? ใครสอนวิชาลับให้แก?”
เมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้ ฉีหงย่อมรู้แล้วว่าไม่มีหวัง ความแข็งแกร่งของเขาถูกจำกัดด้วยวิธีวางตำแหน่งฮวงจุ้ยและหมอกดำล้อมรอบ จึงยากต่อการดึงพลังสำรองมาต่อสู้กับเฝ่ยไป๋ลู่
แต่ในสายตาของเขาไม่มีความสิ้นหวังเลย และไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นชิ้นปลาที่วางอยู่บนเขียงด้วย
ครั้นเห็นดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่ที่สว่างขึ้นเรื่อย ๆ เพราะความโกรธ ฉีหงก็รู้สึกชื่นชมจริง ๆ ดวงตาของเขาตกอยู่ในภวังค์ เขาพึมพำกับตัวเอง “ถ้าควักมันออกมาติดกับโซ่ทมิฬของฉัน จะต้องสวยมากแน่ ๆ”
อะไรคือสวยไม่สวย? เฝ่ยไป๋ลู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย คนบ้าคนนี้กำลังพูดถึงอะไร?
ช่างมัน จับเขาก่อนแล้วค่อยสอบสวน!
หากล่าช้าทุกสิ่งจะเปลี่ยนแปร ดวงตาเฝ่ยไป๋ลู่เป็นประกาย เธอโยนยันต์ห้าสายฟ้าออกไป
ทันใดฉีหงกินยาเม็ดสีดำ พลังงานชั่วร้ายในตัวเขาก็เพิ่มสูงขึ้นและร่างของเขาก็หายไปทันที
“ครั้งหน้า ฉันจะต้องฆ่าแกแน่…” ลมชั่วร้ายพัดโหมกระหน่ำ เสียงอันน่าขนลุกและน่ากลัวของเขาดังก้องไปทั่วทั้งภูเขา บางครั้งสูงแล
