ระโยชน์เท่านั้น เขาอาจจะเป็นตัวถ่วงและอาจจะตายได้เจี้ยนเฉินและนูบิสเดินไปที่ประตูที่เสียหายและมาถึงที่ทางเดินยาวทางเดินนั้นมืด โค้งและแคบ เจี้ยนเฉินและนูบิสเดินผ่านไปอย่างระมัดระวังและเงียบเชียบ ทางเดินเปิดกว้างขึ้นหลังจากที่พวกเขาเข้าไปได้หลายกิโลเมตรแล้วตรงหน้าพวกเขามีโถงที่ตกแต่งอย่างสวยงาม มันกว้างขวางมากหลายร้อยเมตรทั้งความกว้างและความยาว มันรกรุงรังมากและมีชิ้นส่วนเครื่องประดับมากมายวางเกลื่อนกลาดอยู่รอบ ๆ พวกมันมีร่องรอยว่าผ่านกาลเวลามานาน ดูเหมือนกับว่ามีการต่อสู้ที่ดุเดือดเกิดขึ้นที่นี้เมื่อนานมาแล้วเจี้ยนเฉินมองไปรอบ ๆ ก่อนที่จะหยุดอย่างรวดเร็ว ร่างทั้งห้ายืนอยู่ห่างร้อยเมตรตรงหน้าของทั้งคู่“พวกเขามาที่นี่เร็วขนาดนี้ได้ยังไง ? ” นูบิสเห็นพวกเขา เขาตกตะลึงมากคนทั้งห้านี้มาจากอีกสองกลุ่มที่เหลือ ไม่แปลกใจเลย ไทนิชก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย เขามาถึงตรงหน้าเจี้ยนเฉินทั้งห้าคนก็เห็นเจี้ยนเฉินด้วย ทั้งหมดมองออกไปและจ้องเขม็งไปที่พวกเจี้ยนเฉินทั้งสอง“ผู้คุมกฎเผ่าเต่า เจ้ามาช้าไปหน่อยนะ” ไทนิชพูดอย่างไร้อารมณ์กับเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินและนูบิสเดินข้ามสิ่งของที่วางระเกะระกะไปที่อีกฝ่ายและพูดว่า “ข้าคิดว่าพวกเรามาที่นี่เป็นกลุ่มแรก แต่ดูเหมือนว่าพวกเราจะเป็นกลุ่มสุดท้าย” พวกเขาหยุดอยู่ห่างจากคนทั้งห้า 20 เมตร ในขณะที่พวกเขามองและสำรวจกันและกัน“ผู้คุมกฎเผ่าเต่า ในตอนแรกข้าคิดว่าจะมีแต่พวกเร
