ัวเต็มที่แล้ว พวกเขาแข็งแรงและเข้าไปในโถงต่ออย่างกระปรี้กระเปร่า เจี้ยนเฉินก็ไม่ได้อยู่ต่อและพานูบิสกับซี่หวังที่กำลังพักฟื้นอยู่ออกเดินทางไป
เมื่อเห็นว่าคนทั้งสามกำลังจะออกไป โมจื่อและคนอื่นอีก 3 คนลังเลเล็กน้อยในขณะที่พวกเขากำลังฟื้นตัวอยู่ สุดท้ายพวกเขาก็ล้มเลิกความคิดที่จะรักษาตัวต่อและตามเจี้ยนเฉินเข้าไป
ผู้คนที่อยู่ใกล้ม่านพลังลดลงครึ่งหนึ่งเมื่อพวกเขาจากไป อย่างไรก็ตาม ยังมีจอมยุทธสิบกว่าคนที่กำลังฟื้นฟูร่างกายอยู่เงียบ ๆ ที่เดิม พวกเขาไม่ต้องการที่จะออกไปจนกว่าที่จะอยู่ในสภาพสมบูรณ์ เพราะว่าถ้าพวกเขาไปเจอสมบัติเข้า พวกเขาก็คงไม่มีพลังที่จะต่อสู้เพื่อแย่งชิงมันมาได้
เจี้ยนเฉินไม่ทำตัวเด่นและเคลื่อนที่ไปโดยอยู่ตรงกลางของกลุ่ม ในขณะที่ไทนิชเดินอยู่ด้านหน้าสุด เขามีพลังของเซียนราชามากกว่าใครอื่น และเขายังใช้มันไม่หมดแม้ว่าจะผ่านการต่อสู้กับสัตว์อสูรมาสามวันแล้ว ในตอนนี้เขายังคงใส่เกราะหนามากที่ควบแน่นมาจากพลังงานเพื่อป้องกันการถูกซุ่มโจมตีในตอนที่เขากำลังเดินทางอยู่
บรรยากาศเงียบสงัดตลอดทางที่พวกเขาไป ทุกคนขึ้นบันใดและมาถึงที่ทางเข้าหลักของโถงใหญ่โตในที่สุด พวกเขาทั้งหมดหยุดพร้อมกัน
“ทุกคน พวกเรามาผลักให้ประตูของโถงเปิดพร้อม ๆ กัน” ไทนิชพูดกับผู้คนที่อยู่ด้านหลังเขา สายตาของเขาหยุดเล็กน้อยเมื่อเขามองไปที่เจี้ยนเฉินแต่เขาก็มองผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ทุกคนพยักหน้ารับอย่างเงียบ ๆ ก่อนท
