เพราะเกราะที่ควบแน่นมาจากพลังของเซียนราชาละก็ พวกที่มีชีวิตอยู่คงพลาดท่าและตายไปนานแล้วในตอนนี้
เจี้ยนเฉินอยู่ในสภาพที่ดีที่สุดเมื่อเทียบกับทุกคน แม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บจากสัตว์อสูรระดับ 8 แต่เขาก็ฟื้นฟูได้เองโดยไม่ต้องใช้ยาใดเพราะพลังในการฟื้นฟูที่ทรงพลังของร่างบรรพกาลของเขา ในตอนนี้ เขากำลังง่วนอยู่กับศพกองเป็นภูเขาของสัตว์อสูรและเก็บแกนอสูรอยู่
ไทนิชนั่งขัดสมาธิอยู่บนศพของสัตว์อสูรระดับ 8 ในขณะที่เขากำลังฟื้นตัวอยู่อย่างเงียบ ๆ เขาจ้องไปที่เจี้ยนเฉินที่กำลังวุ่นวายอยู่แล้วเขาก็พูดออกมาอย่างมีอารมณ์ว่า “ผู้คุมกฎของเผ่าเต่านั่นมีการป้องกันที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ ข้าได้เห็นแล้วในวันนี้”
เจี้ยนเฉินเงยหน้าขึ้นมาแล้วจ้องไปที่ไทนิชหลังจากที่ได้ยินแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นเขาก็เก็บแกนอสูรต่อไป แกนอสูรเหล่านี้มีสำคัญกับเจี้ยนเฉินเกินกว่าที่เขาจะปล่อยมันทิ้งไป
ในตอนนี้เอง เจี้ยนเฉินดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงบางอย่าง เขาหยุดแล้วตะโกนออกมา “เลือดบนพื้นทั้งหมดหายไปแล้ว”
เมื่อทุกคนได้ยินแบบนั้น จอมยุทธที่เหลือทุกคนก็พลิกศพขึ้นมาและไม่สนใจอาการบาดเจ็บ พวกเขาเตะศพออกไปข้าง ๆ เพื่อจะแหวกไปให้ถึงพื้น
พื้นแห้งมาก นอกเหนือจากชิ้นส่วนของสัตว์อสูรที่ดุร้ายแล้วก็ไม่มีเลือดอยู่เลยแม้แต่น้อย
“แปลกจริง เลือดของสัตว์อสูรไปไหนกันนะ ? ไม่มีอาคมอยู่ที่พื้นด้วย มันแตกต่างจากการที่พวกเราหนีจากเขาวงกตมาได้งั้น
