าพวาดนี้ให้เขาด้วย” ฉินฉินดึงกระดาษออกมาจากสาบเสื้อของนาง ก่อนที่จะเปิดมันออกอย่างช้า ๆ ไม่ต้องแปลกใจเลยที่รู้นั้นเป็นภาพวาดของเจี้ยนเฉิน เขากำลังถือกระบี่วายโปรยอยู่ ท่าทางของเขากับกระบี่นั้นเฉียบคม เหมือนว่าทุก ๆ การโจมตีของเขานั้นร้ายแรงมาก ภาพวาดนี้เหมือนจริงเป็นที่สุด
ชายที่อยู่รอบ ๆ ไป่เจี้ยนเริ่มที่จะหายใจแรงเมื่อเขาได้ยินแบบนี้ สายตาที่พวกเขามองไปที่เมืองอัคนีที่กำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างไม่มีความกลัวอีกต่อไป ในตอนนี้มันถูกแทนที่ด้วยสายตาแห่งความละโมบแทน
“องค์ชายไป่เจี้ยน ถ้าตระกูลผู้พิทักษ์และเมืองทหารรับจ้างจะไม่เข้ามายุ่งจริง ๆ แล้วพวกเราจะต้องกลัวอะไรอีกล่ะ ? ” หนึ่งในชายวัยกลางคนพูดออกมาทันทีอย่างตื่นเต้น
แม้ว่าจะเป็นในทั่วทั้งทวีปเทียนหยวน เมืองที่ทำมาจากทังสเตนทั้งหมดเช่นเมืองอัคนีก็ทำให้ทุกคนอิจฉาตาร้อนได้ ไม่ว่าจะเป็นตระกูลสันโดษที่มีเซียนผู้คุมกฎหรือตระกูลโบราณที่มีเซียนราชาก็ตาม พวกเขาก็น้ำลายไหลไปตาม ๆ กัน นี่เป็นเหตุผลที่พวกเขาไม่กล้าที่จะต่อต้านเมืองทหารรับจ้างเพราะพวกเขากลัวตระกูลเจียงหยางและเมืองทหารรับจ้าง ถ้าไม่ใช่เพราะมีองค์กรที่ทรงพลังถึง 2 องค์กรคอยหนุนหลังพวกเขาอยู่ กลุ่มทหารรับจ้างคงไม่มีพลังพอทีจะครอบครองเหมืองทังสเตนขนาดใหญ่แบบนี้เอาไว้แน่
“เอาหล่ะ ตราบที่กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีไม่มีใครที่ทรงพลังมาสนับสนุนหล่ะก็ พวกเรากลุ่มทหารรับจ้างหายนะจะเข้าไปย
