องของนก มันฟังดูน่าพึงพอใจอย่างมาก
บรรพชนยิ้มแล้วพูด “ศิษย์เอ้ย เจ้าต้องจำเอาไว้ว่าทุก ๆ อย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป ความเร็วในการฝึกฝนของเจ้าเร็วมากแล้ว ดังนั้นเจ้าต้องไม่รีบร้อนเกินไปโดยไม่จำเป็น ไม่เช่นนั้น มันอาจจะทำลายพื้นฐานของเจ้า เจ้าควรจะอยู่ที่นี่เพื่อฝึกฝนในช่วงเวลานี้เพื่อไม่ให้สิ่งภายนอกรบกวนเจ้าได้”
“ท่านอาจารย์..” หวงหลวนต้องการที่จะพูดบางอย่างแต่นางก็หยุดพูดไปทันทีที่นางอ้าปาก
“เอาล่ะ ศิษย์เอ้ย ข้าจะไม่รบกวนเจ้าอีกแล้ว ฝึกฝนให้ดี ข้าหวังว่าเจ้าจะได้เป็นเซียนผู้คุมกฎในเร็ววันนี้” หลังจากพูดจบ บรรพชนก็จากไป
ประตูของชั้นใต้ดินปิดลงอีกครั้ง และปล่อยให้หวงหลวนยืนอยู่คนเดียวอยู่กลางห้องที่มืดมิด ทันใดนั้นเอง หนังสือก็ปรากฏขึ้นในมือของนาง นางเปิดผ่านไปเรื่อยเรื่อยและพึมพำ “ทำไมท่านอาจารย์ไม่ให้คำภีร์ทานตะวันแก่ข้าทั้งหมดกัน ? เขาให้ข้าเพียงแค่ส่วนเล็ก ๆ ของบทเริ่มต้นเท่านั้น”หวงหลวนมองไปรอบ ๆและสายตาของนางก็เป็นประกาย นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ารอบ ๆ นี้มีม่านพลังอยู่ ม่านพลังนั้นจมอยู่ในดิน ดังนั้นมันจึงไม่สามารถมองเห็นได้ ถ้านางต้องการที่จะทำลายมัน นางต้องทำลายผ่านชั้นดินไปก่อน
“ม่านพลังนี้ถูกร่ายไว้โดยท่านอาจารย์เพื่อป้องกันห้องนี้จากการรบกวนภายนอก แต่…” หวงหลวนครุ่นคิดในใจ นางดูเหมือนจะค่อนข้างสับสน
อย่างไรก็ตาม นางเลิกความคิดนั้นอย่างรวดเร็ว นางนั่งลงในห้องอีกครั้งและคิด “
