ท่านอาจารย์มากที่ห่วงใย คัมภีร์ทานตะวันเหมาะกับศิษย์อย่างมาก ในเวลาสั้น ๆ ของการทำสมาธิ ความแข็งแกร่งของข้าก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก อย่างไรก็ตาม พลังเซียนของศิษย์เป็นธาตุน้ำ ความเร็วในการฝึกฝนของศิษย์น่าจะเพิ่มขึ้นอย่างมากมายถ้าศิษย์ฝึกฝนอยู่ในที่ที่พลังธรรมชาติธาตุน้ำหนาแน่นกว่านี้ ข้าหวังว่าอาจารย์จะให้ศิษย์ออกไปหาที่ซึ่งเหมาะสมกว่านี้ในการฝึกฝน” หวงหลวนพูดออกมา เสียงของนางเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเหมือนเสียงร้องของนก มันฟังดูน่าพึงพอใจอย่างมากบรรพชนยิ้มแล้วพูด “ศิษย์เอ้ย เจ้าต้องจำเอาไว้ว่าทุก ๆ อย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป ความเร็วในการฝึกฝนของเจ้าเร็วมากแล้ว ดังนั้นเจ้าต้องไม่รีบร้อนเกินไปโดยไม่จำเป็น ไม่เช่นนั้น มันอาจจะทำลายพื้นฐานของเจ้า เจ้าควรจะอยู่ที่นี่เพื่อฝึกฝนในช่วงเวลานี้เพื่อไม่ให้สิ่งภายนอกรบกวนเจ้าได้”“ท่านอาจารย์..” หวงหลวนต้องการที่จะพูดบางอย่างแต่นางก็หยุดพูดไปทันทีที่นางอ้าปาก“เอาล่ะ ศิษย์เอ้ย ข้าจะไม่รบกวนเจ้าอีกแล้ว ฝึกฝนให้ดี ข้าหวังว่าเจ้าจะได้เป็นเซียนผู้คุมกฎในเร็ววันนี้” หลังจากพูดจบ บรรพชนก็จากไปประตูของชั้นใต้ดินปิดลงอีกครั้ง และปล่อยให้หวงหลวนยืนอยู่คนเดียวอยู่กลางห้องที่มืดมิด ทันใดนั้นเอง หนังสือก็ปรากฏขึ้นในมือของนาง นางเปิดผ่านไปเรื่อยเรื่อยและพึมพำ “ทำไมท่านอาจารย์ไม่ให้คำภีร์ทานตะวันแก่ข้าทั้งหมดกัน ? เขาให้ข้าเพียงแค่ส่วนเล็ก ๆ ของบทเริ่มต้นเท่านั้น”หวงหลวนม
