โหยวเยว่ก็แสดงท่าทีทุกข์และโดดเดี่ยวเมื่อนางได้ยินเช่นนั้น นางถอนหายใจออกมา “ข้าหวังว่าเขาจะกลับมาได้อย่างปลอดภัย ข้าจะรอที่นี่ตลอดไปและช่วยเขาในการจัดการกับรากฐานของทหารรับจ้างที่เขาได้สร้างเอาไว้ กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีเป็นของเขา ครั้งหนึ่งเขาเคยอยู่ที่นี่”“พี่โหยวเยว่ เมื่อพี่เห็นว่าเมืองทหารรับจ้างยิ่งใหญ่เพียงใดแล้ว เขาจะต้องดีใจมากเป็นแน่ ในฐานะที่เป็นผู้นำของทหารรับจ้าง ท่านได้ลงแรงไปมากจริง ๆ ” ไป๋เหลียนพูดหวานโหยวเยว่เผยให้เห็นรอยยิ้มและไม่ได้พูดอะไร อย่างไรก็ตาม นางจ้องไปที่ท้องฟ้ามัว ๆ ด้านนอก ความเศร้าโศกซ่อนอยู่ลึกลึกในดวงตาของนาง“ข้าถูกปฏิเสธจากเจ้ามากกว่า 1 ครั้งด้วยเหตุผลเดิม ๆ ในที่สุดข้าก็เข้าใจถึงความเจ็บปวดของเจ้าแล้ว ก่อนหน้านี้เจ้าดูเหมือนจะรุ่งโรจน์ แต่เจ้าก็ยังทนเก็บความกดดันเอาไว้ลับ ๆ ข้าสงสัยเหลือเกินว่าเจ้าจะแต่งงานกับข้าหรือไม่หลังจากที่เจ้ากลับมาและจัดการกับทุกอย่างหมดแล้ว”“ข้ารู้ว่าการแต่งงานนี้ถูกจัดไว้โดยเสด็จพ่อตลอดหลายปีมานี้ บางทีข้าอาจไม่อยู่ในหัวใจของเจ้าเลย ข้าอาจจะดูเหมือนเพื่อนธรรมดาของเจ้า แต่เจ้าก็รู้หรือไม่ เจี้ยนเฉิน เจ้าอยู่ในใจของข้า ข้าไม่สามารถลบมันออกไปได้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม…”หลายกิโลเมตรห่างออกไปจากเมืองอัคนี ชายวัยกลางคนที่เป็นสัตว์อสูรระดับ 5 มากกว่าสิบคนยืนเรียงกันอยู่เป็นเส้นตรง พวกเขาจ้องไปที่เมืองที่อยู่ไกล ๆจากบนภูเขา“กลุ่มทหาร
