งขนาดนี้มาก่อน
ในตอนที่เจียงหยาง ซู หยุนคงกำลังจะพูด มิติรอบ ๆ เขาก็ถูกหยุดเอาไว้ทันที มันตรึงเขาไว้แน่น แม้แต่จะพูดก็ยังทำไม่ได้
ในขณะที่เขากำลังตกใจอยู่ ชายวัยกลางคนในชุดขาวก็บินลงมาอย่างช้า ๆ จากหอคอย เขาคือเจียงหยาง ซู หยวนเซียว
เจียงหยาง ซู หยุนคงอึ้งทันทีในตอนที่เขาเห็นเจียงหยาง ซูหยวนเซียว ตาของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อพร้อมทั้งตื่นเต้นอย่างรุนแรง แม้ว่าจะผ่านไปหลายปีแล้ว แต่รูปลักษณ์ของเจียงหยาง ซู หยวนเซียวก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เจียงหยาง ซู หยุนคงจำเขาได้เพียงแค่มองปราดเดียว
เจียงหยาง ซู หยุนเซียวจ้องไปที่ชายชราที่ผ่านมาที่ตระกูลด้วยสายตาที่อาจหาญและอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกมีความคุ้นเคยมากกับชายชราคนนี้ เหมือนว่าเขาเคยเห็นชายคนนี้ที่ไหนมาก่อน อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังยืนยันว่าเขาไม่เคยพบกับชายชราคนนี้มาก่อน
“ใครก็ตามไม่อนุญาตให้ผ่านตระกูลเจียงหยางได้ ไปซะตอนนี้และผ่านเข้ามาทางทางเข้าหลัก ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่สุภาพนะ” เจียงหยาง ซู หยวนเซียวพูดอย่างปกติในขณะที่เขาข่มความสงสัยเอาไว้ในใจ อย่างไรก็ตาม ในตอนที่เขากำลังจะโบกมือและส่งชายชราที่คุ้นเคยนี้ออกไป ลุงเจียงก็พุ่งผ่านยามทั้งหมดมาในชุดพ่อบ้าน และมุ่งตรงมาตรงหน้าเจียงหยาง ซู หยุนคงที่ถูกตรึงอยู่
ลุงเจียงจ้องตาไม่กระพริบไปที่เจียงหยาง ซู หยุนคง ใบหน้าอันชราของเขาเต็มไปอารมณ์ในขณะที่เขาพูดออกมาด้วยเสียง
