ักษณะเป็นชายหนุ่มในอายุยี่สิบกว่า ใบหน้าของเขาในตอนนั้นฝังอยู่ในความทรงจำของทั้งคู่ซึ่งไม่สามารถลืมเลือนได้ อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ที่พวกเขาได้พบกันอีกครั้ง เจียงหยาง ซู หยุนคงได้กลายเป็นชายชราผิวเหี่ยว มันทำให้ทั้งคู่เข้าใจผิดและเกือบทำให้จำเขาไม่ได้
เจียงหยาง ซู หยุนคงจ้องกลับไปที่เจียงหยาง ซู อวี้หยวนและเจียงหยาง ซู หยวนเซียวด้วยอารมณ์ เขาคุกเข่าและพูดด้วยเสียงสั่นไหว “ท่านพ่อ ท่านแม่ คงเอ๋อเป็นลูกที่แย่มากที่ทำให้พวกท่านทั้งสองเป็นกังวล”
“คงเอ๋อ คงเอ๋อ เป็นเจ้าจริง ๆ ” เมื่อยืนยันตัวตนของเขาแล้ว เจียงหยาง ซู อวี้หยวนก็อดไม่ได้ที่จะข่มอารมณ์เอาไว้ นางพุ่งไปที่เขาเหมือนลูกธนูและกอดเขาเอาไว้แน่น
“คงเอ๋อ คงเอ๋อ ลูกของข้า ในที่สุดเจ้าก็กลับมา แม่คิดถึงเจ้ามาก แม่เชื่อว่าแม่อาจจะไม่ได้พบกับเจ้าอีกแล้ว” เจียงหยาง ซู อวี้หยวนสะอึกสะอื้น ความยินดีและอารมณ์อื่น ๆ เกิดขึ้นที่เกิดขึ้นในหัวใจของนางกำลังถาโถมเข้าใส่นาง
เจียงหยาง ซู หยวนเซียวยืนอยู่ข้าง ๆ และเริ่มร้องไห้ออกมา เขาตื้นตันและเชาก็พึมพำ “เจ้ากลับมาแล้ว เจ้ากลับมาแล้ว มันคงยากลำบากสำหรับเจ้ามากหลายปีมานี้”
“นายท่าน ในที่สุดท่านก็กลับมา บ่าวรับใช้ชราคนนี้คิดว่าจะไม่ได้เจอกับท่านอีกแล้ว” ลุงเจียงพูดอย่างเต็มไปด้วยความตื้นตันใจ
ยามรอบ ๆ ทั้งหมดมองไปด้วยความประหลาดใจ ยามที่หัวดีบางคนเดาถึงตัวตนของเจียงหยาง ซู หยุนคงได้อย่างเร็วและโค้งคำ
