ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างเร็วในเวลาไม่นาน เขาถอยกลับไปหลายก้าว ในตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความตกใจและความเหลือเชื่อ“ทะ ทะ ทะ ท่าน…” ผู้นำเผ่าส่งเสียงร้องตกใจออกมา เขาหน้าซีด เขาไม่สามารถจะพูดคำต่อไปของคำว่า ‘ท่านเจ้าศาลา’ เหมือนกับว่ามันค้างอยู่ในคอของเขาทุกคนรอบ ๆ เริ่มที่จะสงสัยเมื่อเขาเห็นปฏิกิริยาของผู้นำเผ่าที่เป็นแบบนั้น แม้แต่ผู้อาวุโสสองและผู้อาวุโสสามก็ไม่ยกเว้นและพวกเขาก็ยื่นคอออกไปเพื่อสำรวจดูเหรียญตราของเจี้ยนเฉินอย่างสงสัย“เจ้าจำเหรียญนี่ได้ใช่หรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินชูเหรียญตราขึ้นมาและถามอย่างไร้อารมณ์อย่างไรผู้นำเผ่าไทฮงก็เป็นถึงเซียนราชา เขาจึงสงบลงอย่างรวดเร็ว เขาสูดลมหายใจลึก แต่เขายังคงสั่นมากในขณะที่เขาจ้องไปที่เหรียญตราแล้วพูด “ทำไมเจ้าถึงมีเหรียญตรานี้ ? ” ครั้งนี้สายตาที่ผู้นำเผ่ามองไปที่เจี้ยนเฉินเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง“ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะรู้แล้วว่าทำไมข้าถึงมีเหรียญตรานี้ เจ้ากล้าที่จะแตะต้องข้าหรือไม่ตอนนี้ ? ” เจี้ยนเฉินพูดอย่างเย็นชาความกลัวปรากฏขึ้นลึก ๆ ในตาของผู้นำเผ่า เขาถอยกลับไปหลายก้าวช้า ๆ ในขณะที่ตาของเขาเป็นประกายอย่างไม่สบายใจ หลังจากลังเลเขาก็พูดออกมา “เจ้าอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของศาลาและมีฐานะที่ค่อนข้างเยี่ยมในศาลาแต่นี่เป็นการต่อสู้ระหว่างเผ่า ศาลาจะไม่เข้ามายุ่งกับเรื่องเหล่านี้”เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยในขณะที่เขาได้ยินแบบนี้แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรห
