อบสนองได้อย่างธรรมชาติเนื่องจากสายเลือดของพวกเขา ยามเป็นคนของเผ่าเต่า ดังนั้นเขาจึงรู้สึกได้ถึงแรงกดดันในส่วนลึกของวิญญาณของพวกเขาเมื่อเขาได้เห็นเจี้ยนเฉิน พวกเขารู้สึกถึงความน่ากลัวแปลก ๆ จากเจี้ยนเฉิน“ข้าขอคารวะท่านผู้อาวุโสสูงสุด”“ข้าขอคารวะท่านผู้อาวุโสสูงสุด”มีคนหลายคนรอบ ๆ ในเผ่า ชายชราดึงเจี้ยนเฉินไปตามทางและพาไปยังโถงใหญ่ด้านหน้า ทุกคนที่เขาผ่านโค้งคำนับเขาอย่างนอบน้อมก่อนที่จะจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยความสงสัย พวกเขาเผยท่าทางไม่สบายใจในตอนสุดท้ายทุกคน ในฐานะที่เป็นคนของเผ่าเต่า พวกเขารู้สึกได้ถึงความกดดันเล็กน้อยจากส่วนลึกของสายเลือดของพวกเขา แปลกที่พวกเขารู้สึกถึงความเคารพและความกลัวเมื่อพวกเขาเห็นเจี้ยนเฉินซึ่งทำให้พวกเขาสับสน พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมถึงมีความรู้สึกแบบนี้กับคนที่เขาไม่รู้จัก“ลั่นระฆังกลางแล้วเรียกรวมผู้อาวุโสทุกคน” ชายชราสั่ง หลังจากนั้น เขาก็ลากเจี้ยนเฉินตรงเข้าไปที่โถงใหญ่ก่อนที่จะกดเจี้ยนเฉินให้นั่งลงที่บัลลังก์ในโถง เขาไม่ให้โอกาสเจี้ยนเฉินได้ต่อต้านเลย“ผู้อาวุโส ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ใช่ผู้คุมกฎของพวกท่านจริง ๆ…..” เจี้ยนเฉินทุกข์ใจ เขาได้พูดแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วนแล้วแค่ชายชราก็เชื่ออย่างปักใจว่าเขาเป็นผู้คุมกฎของเผ่าเต่า“ท่านผู้คุมกฎ ท่านไม่ต้องพูดอีกแล้ว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าท่านเป็นผู้คุมกฎของเผ่าเต่า นั่นเป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ข้านำท่านกลับมาที่เผ่าเต
