ี่เขาเห็นว่าฉิงยี่หยวนนั้นขุ่นเคืองเพียงใดเพราะผู้เยาว์“ไม่แม้แต่จะคิดเลยว่าข้าจะได้มาเห็นความพ่ายแพ้ของหญิงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิด้วยตนเองแบบนี้ ฉิงยี่หยวนเสื่อมเสียเกียรติทั้งหมดในครั้งนี้ที่ถูกขโมยชุดเอี้ยมไปโดยผู้เยาว์” เล่อป้าเทียนหัวเราะในใจสายตาของฉิงยี่หยวนยังคงดุร้ายในขณะที่นางพูดอย่างเกรี้ยวกราด “ถ้างั้นข้าก็จะไปจากอาณาจักรทะเลแล้วกลับไปที่ทวีปเทียนหยวน”“ฉิงยี่หยวน ยังมีที่เหลือพอที่เจ้าจะกลับไปได้ที่ทวีปเทียนหยวนอีกหรือ ? เจ้าต้องการกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมเดิมและต่อสู้ไปเรื่อย ๆ อย่างนั้นหรือ ? ” โม่ซีรันพูดเสียงแหบห้าวคำพูดของโม่ซีรันทำให้ฉิงยี่หยวนสงบลงอย่างช้า ๆ สายตาของนางเป็นประกายไปด้วยความครุ่นคิดแต่ความเกลียดชังของนางที่มีต่อเจี้ยนเฉินก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อยชายชราเดินเข้ามาแต่ไกล “ฉิงยี่หยวน เจ้านั้นถูกพิจารณาให้เป็นหนึ่งในสมาชิกอาวุโสของศาลาของพวกเรา เจ้าควรจะรู้กฎในปราสาทดีที่สุด ทำไมเจ้าถึงได้ทำความผิดง่าย ๆ และโจมตีคนอื่นในปราสาทกัน ? ““พวกเราขอคารวะท่านผู้อาวุโสประจำศาลา” เล่อป้าเทียนและคนอื่นทั้งหมดป้องมือไปที่ชายชรา“ข้าขอคารวะท่านผู้อาวุโสประจำศาลา” เจี้ยนเฉินไม่ลังเลเช่นกันและคำนับผู้อาวุโสประจำศาลา เขาเป็นผู้อาวุโสประจำศาลาคนที่นำเขาเข้าไปหาเจ้าศาลาก่อนหน้านี้สายตาที่ท่านผู้อาวุโสประจำศาลามองไปที่เจี้ยนเฉินเปลี่ยนไปอย่างมากในตอนนี้ ในขณะที่เขามองไปที่ผ
