ได้แล้ว” เสียงของหญิงนั่นนุ่มนวลมาก ทำให้น่าพอใจนักเมื่อได้ยิน
“ขอรับ ! ” ผู้อาวุโสประจำศาลาค่อย ๆ ถอยออกไป
“นี่คือเจ้าศาลาของศาลาเทพเจ้าแห่งท้องทะเล หนึ่งในสามสุดยอดเซียนจักรพรรดิของอาณาจักรทะเลอย่างนั้นหรือ ? ” เจี้ยนเฉินมองไปที่หญิงนั่นอย่างสนใจ หญิงผู้นั้นสวมชุดสีฟ้าเข้ารูปเผยให้เห็นรูปร่างอันเพรียวบางของนาง ในขณะที่ผมสีฟ้าของนางลื่นไหลลงมาประบ่าอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องหวีเลย หน้าของนางพร่ามัวและมองไม่ชัดเหมือนว่ามีหมอกปกคลุมอยู่
แม้ว่าในตอนนี้เขาจะอยู่ตรงหน้าเซียนจักรพรรดิ เจี้ยนเฉินก็ไม่รู้สึกถึงพลังแห่งการมีอยู่เฉพาะจากนางเลย นางเหมือนคนธรรมดา
“ผู้เยาว์เจี้ยนเฉินขอคารวะท่านเจ้าศาลาที่เคารพ” เจี้ยนเฉินป้องมือไปที่หญิงสาวในขณะที่เขาเลิกคิดฟุ้งซ่านอย่างรวดเร็ว
ตู้ม ! เสียงอื้ออึงดังมาจากด้านหลัง ประตูของห้องโถงถูกปิด มันตัดขาดพลังและวัตถุจากภายนอกออกไป มีเพียงแค่เจี้ยนเฉินและเจ้าศาลาเท่านั้นในห้องโถงใหญ่ตอนนี้
เจ้าศาลายืนขึ้นจากบัลลังก์ของนางและเดินไปที่เจี้ยนเฉินอย่างช้า ๆ ด้วยก้าวที่นุ่มนวล กลิ่นน้ำหอมที่มีเสน่ห์จาง ๆ ลอยเข้ามาเตะจมูกของเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินยากที่จะรักษาใจให้สงบได้เมื่อเขาอยู่ใกล้กับเซียนจักรพรรดิ หัวใจของเขาเริ่มที่จะเต้นเร็วขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขาค่อนข้างกังวล
“เจ้าคือคนที่ถูกเลือกจากนางผู้สูงส่ง” เจ้าศาลาพูดด้วยเสียงเบา ๆที่มีชีวิตชีวา นางดูเหมือนกำลังคุย
