้าศาลาจะเสียเวลาและกำลังมากมายไปเพื่อเจ้าทำไม”“มากับข้า เจี้ยนเฉิน เจ้าศาลาต้องการที่จะพบเจ้าเป็นการส่วนตัว” ชายชราพูดกับเจี้ยนเฉินอย่างเฉยเมย หลังจากนั้นเขาก็หันหลังแล้วจากไป ด้วยฐานะที่สูงส่งของเขา เขาคงไม่ลดตัวมาเปลืองคำพูดกับเซียนผู้คุมกฎธรรมดา 2 คน“เจี้ยนเฉิน เจ้าควรจะเข้าไปกับผู้อาวุโสประจำศาลา จำไว้ว่า เจ้าศาลาเป็นเซียนจักรพรรดิ เจ้าต้องนอบน้อมเมื่อพบนาง” เล่อป้าเทียนส่งข้อความทางจิตใจให้เจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะตามผู้อาวุโสประจำศาลาไปอย่างเงียบ ๆ คนที่ถูกทิ้งไว้มีเพียงซี่หวังและกลุ่มของเล่อป้าเทียน ที่ยืนมองเจี้ยนเฉินจากไปไกลอย่างเหม่อ ๆเจี้ยนเฉินตามผู้อาวุโสประจำศาลาไปที่ส่วนลึกของศาลาโดยไม่มีอะไรติดขัด หลังจากนั้น พวกเขาก็เข้าไปที่ห้องโถงที่ตกแต่งสวยงาม มีเซียนผู้คุมกฎ 2 คนยืนตัวตรงเดะอยู่ที่ทั้งสองข้างของทางเข้าในฐานะองครักษ์ พวกเขาดูเหมือนรูปปั้น“พวกเขาใช้เซียนผู้คุมกฎในการเฝ้าประตู ช่างสิ้นเปลืองอะไรแบบนี้” เจี้ยนเฉินตกตะลึงในใจ ด้านนอกนั้น คนเหล่านี้เป็นจอมยุทธชั้นสูงที่สามารถเป็นเจ้าเมืองเล็ก ๆ ได้ทีเดียวห้องโถงขนาดใหญ่ค่อยข้างว่างเปล่า มีเพียงหญิงสาวที่งดงามอยู่ที่บัลลังก์ด้านบนเท่านั้นผู้อาวุโสประจำศาลาคำนับอย่างเคารพไปที่หญิงผู้นั้นและรายงาน “เจี้ยนเฉินได้มาถึงแล้ว”“ผู้อาวุโสฮง เจ้าไปได้แล้ว” เสียงของหญิงนั่นนุ่มนวลมาก ทำให้น่าพอใจนักเมื่อได้ยิ
