ำศาลา” เล่อป้าเทียนตอบกลับอย่างสุภาพ หลังจากนั้น เขาก็โบกมือและพลังที่มองไม่เห็นก็มาล้อมตัวคนทั้งสามเอาไว้ทันที“ช้าก่อน ! ” เจี้ยนเฉินพูดออกมาทันที มันทำให้เล่อป้าเทียนหยุดโดยสัญชาตญาณ หลังจากนั้น เขาก็มองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความสงสัยทันทีเจี้ยนเฉินจ้องเขม็งไปที่หนึ่งในแม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ของศาลาวิญญาณสวรรค์แล้วคำรามออกมา “ท่านจะคืนของที่ท่านขโมยไปจากข้าได้หรือไม่ ? “แม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ได้เอาเกราะไหมบรรพกาลของเจี้ยนเฉินไปและเก็บเอาไว้ในแหวนมิติของเขา ปากของเขากระตุกขึ้นทันทีที่เขาได้ยิน เขามองอย่างไร้อารมณ์ไปที่แอตแลนติสที่อยู่บนท้องฟ้า ความกลัวปรากฎลึกอยู่ในดวงตาของเขาอย่างไรก็ตาม เขาก็ตระหนักขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วว่าเขายังไม่ได้ข้ามพรมแดนไป แอตแลนติสไม่สามารถทำอะไรเขาได้แม้ว่านางจะทรงพลังมากก็ตาม ความกลัวทั้งหมดหายไปจากเขาในทันทีในขณะที่เขาคิดขึ้นมาและเขาก็กล่าวเยาะเย้ยออกมาว่า “หึหึ เกราะนี่สุดยอดจริง ๆ ที่ยังไม่เป็นรอยขีดข่วนใดเลยหลังจากที่รับการโจมตีจากข้า ถ้าเจ้าอยากได้มันคืน เจ้าก็ต้องแลกกับของที่เจ้าเอาไปจากพวกเรา ไม่อย่างนั้นก็เลิกคิดไปได้เลย” หลังจากพูดออกไปแบบนั้น เขาก็มองไปที่สหายของเขาก่อนที่จะจากไป พวกเขาบินกลับไปยังอาณาเขตของศาลาเทพเจ้าอสรพิษแม่ทัพทั้งสองไม่สนใจสหายทั้งสองที่ติดอยู่อีกฝั่ง เพราะเขารู้ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร การที่อยู่ต่อไม่ได้ช่วยอะไรได้ กลับกับ พวกเ
