ามองไปที่ทิศทางที่พวกทูตหายไป “ข้าหวังว่าพวกเขาจะทำสำเร็จในครั้งนี้นะ”
“เฮ้อ ของชิ้นนั้นมันพิเศษมาก พวกเราจะให้เรื่องนี้รั่วไหลไปเตะตาอีกทั้งสองศาลาไม่ได้ นั่นเป็นเหตุผลที่เราจะส่งคนไปมากไม่ได้ ไม่งั้นข้าคงไปเอามันกลับมาด้วยตัวเองนานแล้ว” อาจารย์ของเยิ่นเซินพูดพร้อมกับถอนหายใจ
..
หลายวันถัดมา ซี่หวังนอนด้วยความเบื่อหน่ายในขณะที่เขาจ้องอย่างเหมอลอยไปที่เพดานของถ้ำมืด เขากำลังทำงานที่ได้รับมาซึ่งเป็นการคุ้มกันนูบิสและเจี้ยนเฉินอย่างเงียบ ๆ เขาต้องป้องกันการรบกวนใดใดที่จะเกิดขึ้นในการทำสมาธิของพวกเจี้ยนเฉิน
“เขาจะสามารถเอาน้ำศักดิ์สิทธิ์มาให้ข้าได้ภายใน 50 ปีจริงหรือ ? ” เขาแกว่งหัวไปมาไปที่พื้นในขณะที่เขาพึมพำออกมา เขาพูดคำเดิมซ้ำ ๆ นับครั้งไม่ถ้วนในวันนั้น
“มาคิดดู ข้า ซี่หวัง เป็นคนที่เป็นที่รู้จักกันดี ข้าเป็นคนที่ทำอะไรคนเดียวตลอด แล้วเขาต้องการอะไร ไม่คิดว่าจะมีวันหนึ่งที่ข้าต้องมาเป็นเครื่องมือของคนอื่น”
“ยังไงก็ช่างเถอะ นี่เป็นความหวังเดียวของข้าในการที่จะไปให้ถึงระดับ 15 ดาว ถ้าไม่มีความหวังแม้แต่เล็กน้อยนี้เข้ามา ข้าคงไม่มีโอกาสที่จะไปถึงได้ ข้าจะเชื่อเจ้าในตอนนี้ ความขับข้องใจชั่วคราวคงไม่ใช่เรื่องอะไร” ซี่หวังพึมพำ เขายากที่จะยอมจำนนและทำงานใต้คำสั่งของคนอื่นด้วยนิสัยส่วนตัวของเขา ทั้งหมดที่เขาทำได้มีเพียงปลอบใจตัวเองและความไม่พอใจของเขา
ตาของซี่หวังหรี่เล็กลงในตอนนี้ “บ้า
