ขาคิด “เจ้าเป็นคนที่อ่อนแอที่สุด ดังนั้นการจัดการกับเจ้าน่าจะเป็นเรื่องง่าย เมื่อเขาทำร้ายเจ้าแล้ว ข้าจะใช้เจ้าเพื่อข่มขู่ให้อีกคนส่งน้ำศักดิ์สิทธิ์มา” เขากำลังทำตามที่เขาคิด เขาเข้าใกล้เจี้ยนเฉินอย่างนุ่มนวล เขาโจมตีออกไปด้วยด้วยความเร็วดุจสายฟ้าและเล็งไปที่หัวใจของเจี้ยนเฉิน
มือของซี่หวังผ่านหน้าอกของเจี้ยนเฉินไปอย่างไม่ยากเย็นแต่ซี่หวังก็ใจหาย “ภาพติดตา ! “
ปฏิกิริยาของซี่หวังนั้นไวมาก เขาหันกลับไปอย่างรวดเร็ว และเห็นเจี้ยนเฉินยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่บาดเจ็บและเจี้ยนเฉินมองกลับมาที่เขาอย่างดูถูก
“ซี่หวัง ครั้งก่อนยังไม่เข็ดแล้วเจ้ายังจะกลับมาลองดีอีกหรือ ? ” เสียงขี้เกียจดังออกมาจากข้างนอก นูบิสที่อยู่อีกถ้ำเดินกอดอกเข้ามา นูบิสยืนอยู่ข้าง ๆ เจี้ยนเฉิน
หน้าของซี่หวังบึ้ง เขาร้องออกมา “เป็นไปไม่ได้ ! ข้าใช้ความสามารถโดยกำเนิดของข้าเพื่อเข้ามาที่นี่อย่างเงียบเชียบ เจ้ารู้ตัวได้ยังไง ? “
“เจ้าสะกดรอยตามพวกเรามาตลอดทางและรักษาระยะห่างพันกิโลเมตรจากพวกเรา พวกข้ารู้ตัวนานแล้ว แต่ข้าก็ขอพูดเลยว่าพรสวรรค์โดยกำเนิดของเจ้านั้นทรงพลังมาก เจ้าสามารถผ่านม่านพลังที่พวกเราร่ายได้ เจ้าอาจจะทำสำเร็จก็ได้ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่พวกเรา แย่หน่อยนะ” เจี้ยนเฉินยิ้ม
“นั่นถือเป็นโชคร้ายของข้า ถ้างั้น ! ” ซี่หวังกัดฟันก่อนที่จะพุ่งขึ้นไปข้างบน เขาระเบิดผ่านหินขึ้นไปเพื่อพยายามที่จะหนี
“ไม่ง่ายหรอกที่เจ้าจะหนี
