” ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นมาชมเยิ่นเซินโดยไม่ได้ปิดบังอะไร เขามีลายจาง ๆ ที่ใบหน้าแต่นอกเหนือไปจากนั้น รูปลักษณ์ของเขาก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรเยิ่นเซินเป็นชายหนุ่มที่ดูเหมือนอยู่ในอายุยี่สิบและดูโดดเด่น เขาอดไม่ได้ที่จะทำท่าเย่อหยิ่งออกมาหลังจากที่ทั้งสองชมเขา เขาตอบกลับ “พวกเจ้าทั้งสองคนพูดชมข้าเกินไปแล้ว ระหว่าง 14 ดาวและ 15 ดาวเป็นเหวที่ยากที่จะสร้างสะพานข้ามไป พวกเราไม่สามารถแน่ใจได้ว่าพวกเราจะผ่านช่องว่างนี่ไปได้หรือไม่ ยังมีการเดินทางที่ยากลำบากอีกมากก่อนที่ข้าจะกลายเป็นผู้อาวุโส”“เยิ่นเซิน พวกเรามีภารกิจที่สำคัญในครั้งนี้ พวกเราต้องเอาสิ่งของกลับไปให้ผู้อาวุโสประจำศาลาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ พวกเราจะมาอยู่ที่นี่นานไม่ได้ ไม่มีใครในพวกเราที่จะรับผิดชอบได้ถ้าเรื่องนี้ผิดพลาดไป” ชายหนุ่มคนสุดท้ายพูดขึ้นมา เขาเป็นชายกำยาที่ดูเหมือนอายุสามสิบกว่า เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่โดดเด่นและมีใบหน้าที่เย็นชาเยิ่นเซินขมวดคิ้วและโต้กลับ “ต้าไห่ เจ้าไม่เข้าใจคำสั่งของผู้อาวุโสประจำศาลางั้นหรือ ? ข้าเป็นคนนำกลุ่ม ไม่ใช่เจ้า พวกเจ้าทั้งหมดต้องฟังข้า เมื่อไหร่กันที่เจ้าเป็นหัวหน้า ? “ชายหนุ่มหยุดพูดทันทีและตามด้านหลังทั้งสามไปอย่างเงียบ ๆด้วยการมาถึงของเยิ่นเซิน เขาได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากทั้งเผ่า เขาได้รับการเชิญเข้าไปที่หอคอยจากจอมยุทธทั้งสี่ด้านใน ผู้นำเผ่าชราอธิบายภัยที่พวกเขากำลังเผชิญ
