” เจดหัวเราะออกมาดัง เซียนราชาที่เข้าใจในทักษะเซียนระดับเทียนทำให้ฝ่ายเขากลับมาได้เปรียบอย่างมาก ซึ่งทำให้เขาปลาบปลื้มอย่างยิ่ง ความสามารถในการป้องกันชิ้นส่วนของแผนที่ของพวกเขาได้เพิ่มขึ้นอย่างมากเซียนราชาของตระกูลฮัวมองอย่างเหยียดหยามไปที่หลุมลึกที่เกิดมาจากการโจมตีจากฝ่ามือของเขา “เจ้าต้องจ่ายชดใช้เมื่อเจ้าต้องการเอาสิ่งของไปจากตระกูลฮัวของข้า” จากนั้นเขาก็หันไปหาเจดแล้วพูด “ผู้อาวุโสเจด ให้ข้าช่วยท่านเถิด”“ไม่จำเป็นหรอก ข้าจะถ่วงพวกนี้เอาไว้ เจ้ารีบไปพร้อมกับชิ้นส่วนแผนที่โดยไว” เจดตอบกลับเสียงดังเซียนราชาของตระกูลฮัวลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะประสานมือไปที่เจด “ข้าจะขอล่วงหน้าไปก่อน ถ้างั้น ผู้อาวุโสเจด ข้าจะทดแทนบุญคุณของท่านในภายภาคหน้า” หลังจากนั้น เขาก็ไม่ตรึกตรองต่อและบินออกไปไกลทันทีพร้อมกับจอมยุทธที่เหลือของตระกูลฮัวบางอย่างได้เกิดขึ้นกะทันหัน แสงสีแดงได้แวบผ่านอย่างเงียบ ๆ ผ่านเซียนราชาไปแสงปรากฏขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มันทำให้เซียนราชาไม่ทันระวังตัวและโดยเฉือนนิ้วชี้ข้างหนึ่งของเขาไปความเจ็บปวดทำให้เซียนราชาร้องออกมา อย่างไรก็ตามทันทีที่เขาเห็นว่าเขาสูญเสียนิ้วชี้ไป ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก นิ้วนั้นเป็นนิ้วที่เขาสวมแหวนมิติเอาไว้เซียนราชาของตระกูลฮัวโกรธมาก เขาเกรี้ยวกราดเหมือนสิงโต เขาคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งทันทีและตามนิ้วมือที่กำลังร่วงหล่นของเขาไป เขาต้องการที่
