ล่อยให้พวกเขาไปแต่ไม่ใช่เจ้า” เจี้ยนเฉินพูดอย่างปกติ ชายชราชุดดำได้ยินเสียงของเขาอย่างชัดเจน ซึ่งทำให้เขาสั่นเทาไปหมด เขายิ่งหนีไปด้วยความเร็วที่มากขึ้นเจี้ยนเฉินไม่ให้โอกาสชายชราในการใช้พลังมิติในการหลบหนีได้ เขาใช้ทักษะมายาพริบตาและไปปรากฎตรงหน้าชายชราเหมือนภูตผี ด้วยการขยับมือของเขา กระบี่สังหารมังกรในมือของเขาก็กลายเป็นภาพพร่ามัวและปกคลุมชายชราเอาไว้ ภาพเบลอซ้อนกับเป็นชั้น ๆ เต็มทั่วท้องฟ้าและกักชายชราไว้อยู่กับที่“อ๊าก ! ” เสียงร้องสยดสยองมาจากภาพพร่ามัวมากมายเหล่านั้น ในขณะที่ภาพพร่ามัวลดลง รูปลักษณ์ภายนอกของชายชราก็เปลี่ยนไปอย่างมากในเวลาไม่กี่วินาที เขาเต็มไปด้วยเลือด ในขณะที่บาดแผลนับไม่ถ้วนปรากฏทั่วทั้งร่างของเขา เขาทนทุกข์อย่างมาก“ท่านนักรบ ไว้ชีวิตข้าด้วย ไว้ชีวิตข้า ท่านนักรบ ข้าจะไม่ยุ่งกับคนของเผ่าคาเลอร์อีก กรุณาไว้ชีวิตที่แก่ชราของข้าด้วย” ชายชราเข้าใจในความน่ากลัวที่แท้จริงของเจี้ยนเฉินแล้ว เขาไม่เชื่อว่าเขาจะสามารถหนีได้ในวันนี้ ดังนั้นเขาจึงเริ่มอ้อนวอนทันทีตาของเจี้ยนเฉินเย็นชาและไม่มีผลกระทบจากการกระทำของชายชรา การฆ่าฟันหลายปีที่ผ่านมานี้ค่อย ๆ หลอมให้จิตใจของเขาไร้ปราณีต่อหน้าศัตรู เพราะว่าเป็นเช่นนี้เท่านั้นเขาถึงจะมีชีวิตรอดในโลกนี้ได้ ความกรุณาต่อหน้าศัตรูเท่ากับการละทิ้งชีวิตตัวเองสายตาของเจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยจิตสังหาร ขณะที่กระบี่สังหารมังกรเหวี่ยงลงไปและ
