ว เจี้ยนเฉินและนูบิสนั่งอย่างผ่อนคลายอยู่บนเก้าอี้ยาวด้วยท่าทีที่พอใจ ผู้นำเผ่านั่งอยู่ข้าง ๆ เขา และกำลังดูสถานการณ์ของคนอื่นผ่านทางกระจกพิเศษนี้คนใช้ที่นำพวกเขาทั้งสามมานั้นได้นำของหวานและผลไม้ที่ไม่รู้จักชื่อมาด้วย นางวางมันไว้บนโต๊ะผลึกแล้วกล่าว “ท่านนักรบ นี่คือของหวานและผลไม้เลิศรสของเผ่าทะเล ข้าชื่อว่าหลานชุ่ยหลิง ถ้าท่านนักรบปรารถนาสิ่งใด ข้าจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อความต้องการของท่านนักรบ” หลานชุ่ยหลิงยิ้มหวาน ตาเป็นประกายสดใส นางดูมีเสน่ห์มากนูบิสกุมหัวตัวเองบนโซฟา กึ่งนั่งกึ่งนอน เขาเหล่ตามองไปที่หลานชุ่ยหลิงในขณะที่เขายิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย เขาเอ่ยหยอกล้อว่า “ถ้าข้านูบิสผู้ยิ่งใหญ่ต้องการเรือนร่างของเจ้า เจ้าจะทำตามความต้องการของข้าด้วยหรือไม่ ? ““แน่นอน ! ” หลานชุ่ยหลิงยิ้มอย่างมีเสน่ห์และเริ่มที่จะถอดเสื้อของนางออกอย่างช้า ๆ มันเผยให้เห็นผิวเปลือยเปล่าสีฟ้าเป็นบริเวณกว้างทันทีเมื่อได้เห็นดังนี้ เจี้ยนเฉินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาโบกมือไปที่หลานชุ่ยหลิง “เอาหล่ะ เจ้าหยุดถอดเสื้อผ้าได้แล้ว พวกเราทั้งสามคนต้องการที่จะคุยเรื่องบางอย่างที่สำคัญกัน เจ้าไปได้แล้ว พวกเราจะเรียกเจ้าเมื่อพวกเราต้องการ”“คะ ท่านนักรบที่เคารพ” หลานชุ่ยหลิงหยุดถอดเสื้อผ้าของนางและโค้งคำนับอย่างเคารพไปที่พวกเขาทั้งสาม ก่อนที่จะก้าวออกไปอย่างนุ่มนวล“ช่างเป็นสาวที่เร้าใจอะไรแบบนี้” นูบิสพึมพำในขณะที่มอ
