ปนอกหน้าต่างในอาคารไปที่ประตูหลักของตระกูลเจียงหยางในเมืองลอร์ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
“คงเอ๋อ เจ้าอยู่ที่ไหนกันนะ..” เจียนหยาง ซู อวี้หยุนพูดอย่างทุกข์ทรมาน ในหลายปีที่ผ่านมานี้ นางไม่เคยก้าวออกไปจากเมืองลอร์เลยและกำลังรอให้ลูกของนางกลับมาอย่างเงียบ ๆ แม้ว่านางเองยังไม่รู้เลยว่านางพูดประโยคข้างต้นไปมากมายเท่าไรแล้ว
“เห้อ ผ่านไปอีกแล้วหลายปีตอนนี้ อายุขัยของคงเอ๋อก็สั้นลงไปด้วยเหมือนกัน น่าเสียดายที่โลกกว้างใหญ่เกินไป เราหาเขาไม่พบเลย” เจียนหยาง ซู หยวนเซียวถอนหายใจออกมาอย่างเศร้าโศก เขารู้สึกทุกข์ทรมานมาก
กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีก็ประสบกับความเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาในสี่ปีที่ผ่านมานี้ กำพงเมืองเดิมได้ถูกทำลายและการก่อสร้างด้วยทังสเตนก็เริ่มไปแล้วด้วย ภายใต้การทำงานอย่างหนักของคนงานนับพันลูกบาศก์ทังสเตนยาวด้านละ 1 เมตรก็กองกันเป็นชั้น ๆ กลายเป็นกำแพงเมืองที่สูงกว่า 30 เมตร หลังจากสี่ปีที่ผ่านมานี้ การก่อสร้างกำเมืองเมืองของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีได้ลุล่วงมาถึงสามในสี่ส่วนแล้ว
ในขณะเดียวกัน การสร้างเมืองของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีนั้นก็ยิ่งใหญ่มากจนทำให้ส่วนใหญ่ของทวีปสั่นไหวและเป็นที่สนใจในองค์กรที่ทรงพลังหลายองค์กร
สามปีที่ผ่านมากนี้ โหยวเยว่และไป๋เหลียนค่อย ๆ วางมือจากการบังคับบัญชาและให้เวลาในการฝึกฝนมากขึ้น
พื้นฐานของพวกเขาได้พัฒนาไปมากจากสมบัติสวรรค์ที่เจี้ยนเฉินได้ทิ้งไว้ให้