เจี้ยนเฉิน อีกทั้งเขายังเกือบทำให้สมาคมต้องพังพินาศอีกด้วย
“หยางยู่เทียน เจี้ยนเฉิน เจียงหยางเซียงเทียน ข้าไม่รู้ว่าข้าควรจะเรียกเจ้าว่าอะไรดี” ท่านประธานถอนหายใจเบา ๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
“ท่านประธาน มันจะดีที่สุดถ้าท่านเรียกข้าว่าเจี้ยนเฉิน” เจี้ยนเฉินพูด
“เอาหล่ะ ข้าจะเรียกเจ้าว่าเจี้ยนเฉิน วัตถุเซียนอยู่กับเจ้าหรือไม่ ? ” ท่านประธานถาม
หลังจากตรึกตรองเล็กน้อย เจี้ยนเฉินก็ตอบกลับ “ท่านประธาน วัตถุเซียนอยู่กับข้าตอนนี้จริง แต่ข้าไม่สามารถมอบมันให้กับท่านได้ในตอนนี้”
“หยางยู่เทียน วัตถุเซียนเป็นของสมาคม เจ้าพยายามที่จะเอาไปเป็นของตัวเอง สมาคมปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีในอดีตที่ผ่านมา แล้วเจ้ากลับมาทำแบบนี้ เราปฏิบัติต่อเจ้าดีเกินไปจริง ๆ ! ” ผู้อาวุโสเก้าอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา
“เจี้ยนเฉิน วัตถุเซียนสำคัญมากต่อสมาคม คิดถึงตอนนั้นที่เราปฏิบัติกับเจ้า เจ้าควรจะคืนมันให้แก่เรา” ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ้อนวอน
“ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ท่านประธาน มันไม่ใช่ว่าข้าไม่ต้องการจะคืนวัตถุเซียนให้แก่พวกท่าน แต่วัตถุเซียนมีจิตวิญญาณและรับข้าเป็นนายของเขาแล้ว”
“อะไรนะ ! ? วัตถุเซียนรับเอาเจ้าเป็นนายอย่างนั้นหรือ ? มันเป็นไปได้ยังไงกัน ? ” ท่านประธานหน้าซีดด้วยความประหลาดใจ เขารู้เรื่องที่ว่ามีวัตถุเซียนมีจิตวิญญาณอยู่
แสงสีทองพุ่งออกมาจากหว่างคิ้วของเจี้ยนเฉินและตกลงที่
