อีกทั้งเขายังเกือบทำให้สมาคมต้องพังพินาศอีกด้วย“หยางยู่เทียน เจี้ยนเฉิน เจียงหยางเซียงเทียน ข้าไม่รู้ว่าข้าควรจะเรียกเจ้าว่าอะไรดี” ท่านประธานถอนหายใจเบา ๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า“ท่านประธาน มันจะดีที่สุดถ้าท่านเรียกข้าว่าเจี้ยนเฉิน” เจี้ยนเฉินพูด“เอาหล่ะ ข้าจะเรียกเจ้าว่าเจี้ยนเฉิน วัตถุเซียนอยู่กับเจ้าหรือไม่ ? ” ท่านประธานถามหลังจากตรึกตรองเล็กน้อย เจี้ยนเฉินก็ตอบกลับ “ท่านประธาน วัตถุเซียนอยู่กับข้าตอนนี้จริง แต่ข้าไม่สามารถมอบมันให้กับท่านได้ในตอนนี้”“หยางยู่เทียน วัตถุเซียนเป็นของสมาคม เจ้าพยายามที่จะเอาไปเป็นของตัวเอง สมาคมปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีในอดีตที่ผ่านมา แล้วเจ้ากลับมาทำแบบนี้ เราปฏิบัติต่อเจ้าดีเกินไปจริง ๆ ! ” ผู้อาวุโสเก้าอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา“เจี้ยนเฉิน วัตถุเซียนสำคัญมากต่อสมาคม คิดถึงตอนนั้นที่เราปฏิบัติกับเจ้า เจ้าควรจะคืนมันให้แก่เรา” ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ้อนวอน“ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ท่านประธาน มันไม่ใช่ว่าข้าไม่ต้องการจะคืนวัตถุเซียนให้แก่พวกท่าน แต่วัตถุเซียนมีจิตวิญญาณและรับข้าเป็นนายของเขาแล้ว”“อะไรนะ ! ? วัตถุเซียนรับเอาเจ้าเป็นนายอย่างนั้นหรือ ? มันเป็นไปได้ยังไงกัน ? ” ท่านประธานหน้าซีดด้วยความประหลาดใจ เขารู้เรื่องที่ว่ามีวัตถุเซียนมีจิตวิญญาณอยู่แสงสีทองพุ่งออกมาจากหว่างคิ้วของเจี้ยนเฉินและตกลงที่กลางฝ่ามือของเขา มัน
